Η ΚΡΗΤΗ ΜΟΥ

Αν η Ελλάδα επιτεθεί, μας τα παίρνει όλα!

2012-01-28T11:51:00.001+02:00

Συνέντευξη του Albrecht Ritschl

Ο Γερμανός καθηγητής της Ιστορίας της Οικονομίας Albrecht Ritschl (LSE) τα λέει έξω από τα δόντια για το ελληνικό χρεός στο έξαλλα ανθελληνικό Spiegel, ο δημοσιογράφος του οποίου δεν πιστεύει στα αυτιά του.

Spiegel: Κύριε Ritschl, η Γερμανική κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία στο θέμα της Ελλάδας, στη λογική «λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε ό,τι σας λέμε». Κρίνετε δίκαιη αυτή τη συμπεριφορά;

Ritschl: Όχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη. Η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και το ρόλο του «Δασκάλου της Ευρώπης» η Γερμανία τα χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον Α΄ αλλά και τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμά τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό το ξεχνούν όλοι.

Spiegel: Θα μας πείτε τι ακριβώς συνέβη τότε;

Ritschl: Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι το 1929 αποκλειστικά με δανεικά. Μάλιστα για τις αποζημιώσεις του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Επρόκειτο για μια «δανειακή Πυραμίδα», η οποία κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ ήταν τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο οι ΗΠΑ φρόντισαν να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση της Ανατολικής με τη Δυτική Γερμανία. Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία. Στην ουσία πάνω σε αυτό στηρίχθηκε το περίφημο γερμανικό μεταπολεμικό θαύμα! Παράλληλα όμως, τα θύματα της γερμανικής κατοχής όπως οι Έλληνες, ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση.

Spiegel: Πόσο μεγάλα ήταν τότε τα ποσά από τις γερμανικές χρεοκοπίες;

Ritschl: Με βάση την οικονομική επιφάνεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, αναλογικά τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του ‘30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Αν τα συγκρίνουμε λοιπόν με τα ελληνικά χρέη, τότε, πιστέψτε, με τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και ίσως της νεότερης οικονομικής ιστορίας.

Spiegel: Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;

Ritschl: Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστον τρεις φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία του ‘30, ανακουφίστηκε η Γερμανία από τις ΗΠΑ με το γνωστό πλέον haircut, σαν να μετατρέπεις ένα afro look σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της. Στο ίδιο διάστημα όμως οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να σηκώσουν κεφάλι από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.

Spiegel: Είστε βέβαιος;

Ritschl: Φυσικά! Ήταν όταν ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των δύο Γερμανιών, θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμανία όμως πλήρωσε ελαχιστότατες αποζημιώσεις μετά το 1990, ούτε τα αναγκαστικά δάνεια που είχε συνάψει, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα. Μην κρυβόμαστε! Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, ο δεύτερος μάλιστα ήταν πόλεμος αφανισμού και εξολόθρευσης. Στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν το δικαίωμά τους εν μέρει ή και καθολικά για αποζημιώσεις. Το περίφημο «γερμανικό θαύμα» συντελέστηκε πάνω στις πλάτες άλλων Ευρωπαίων. Αυτό δεν το ξεχνούν οι Έλληνες.

Spiegel: Αυτή τη στιγμή συζητιέται η διάσωση της Ελλάδας μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής τωνκρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ελεγχόμενης αναπροσαρμογής των χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;

Ritschl: Βεβαίως! Ακόμη κι αν ένα κράτος δεν είναι εντελώς ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Όπως και στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του ’50. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Άρα είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένη. Επιτέλους θα πρέπει να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν.

Spiegel: Ναι, αλλά το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.

Ritschl: Νομίζω πως έτσι θα πρέπει να γίνει. Έχουμε υπάρξει στο παρελθόν υπερβολικά ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι ανθελληνικές θέσεις που προβάλλουν τα γερμανικά ΜΜΕ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις. Οι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά την εχθρική στάση των γερμανικών ΜΜΕ. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις! Αν αρχίσει η Ελλάδα και αν ποτέ αναγκαστεί η Γερμανία να πληρώσει, τότε θα μας τα πάρουν όλα.

Spiegel: Τι προτείνετε δηλαδή να κάνουμε στο θέμα της Ελλάδας;

Ritschl: Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες και να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς συνεχίζουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, ίσως κάποιοι μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς. Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια δείχνουν τη λύση: πρέπει τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους! Ξέρω πως αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι’ αυτό και είναι απαραίτητο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Δυστυχώς, η λύση αυτή είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι τελικά θα πρέπει να πληρώσουμε. Μόνο έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.

Χοχλιοί Ποιητές....

2011-12-22T13:53:00.000+02:00

Στα νότια της Ελλάδας

γιγάντιο πέτρινο καράβι, ταξιδεύει η Κρήτη.

Ο ήλιος έχει δύσει από ώρα

ίσα που διακρίνω το σκαρί της και τα αχνά φώτα των φάρων της

καθώς χάνεται αργά και μεγαλόπρεπα

ακολουθώντας την αρχέγονη πορεία της πάνω στο χάρτη του πεπρωμένου...

Ποίηση; Λόγια μεθυσμένα; Κρυμμένες λέξεις-κλειδιά;

Ίσως λίγο απ' όλα;

Ποιοί άραγε να είδαν αυτά που δεν μπορούμε να δούμε εμείς;

Οι Μινωίτες; οι Ενετοί; οι τούρκοι, οι Γερμανοί με τα αλεξίπτωτα λίγο πριν πεθάνουν;

Τι νάναι αυτό που μεταμφιέζεται σε χρώμα, σε ήχο, σε γεύση

και μας κάνει να τ' αγαπάμε μα και να το φοβόμαστε μαζί,

αφού για χάρη του ζούμε και για χάρη του πεθαίνουμε;

Κρήτη, Θα μάθουμε άραγε μια μέρα την αλήθεια;

Θα δούμε, έστω θαμπά και αόριστα σαν μέσα σε ομίχλη

λίγα απ' αυτά που αιώνες τώρα βλέπουν τα ερίφια σου;

ΥΓ 1: Χρόνια πολλά & Καλή χρονιά σε όλους!!!!!
ΥΓ 2: Αυτή ήταν μια από τις τελευταίες εγγραφές μου. Κάπου εδώ το ταξίδι τελειώνει...

Όταν ο Χάνδακας τούρκεψε...

2011-12-15T18:30:00.000+02:00

Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη

andrikakis@patris.gr

Η Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 1669 είναι η πιό μαύρη σελίδα στην ιστορία της Κρήτης. Εκείνη την ημέρα ο Χάνδακας, η πρωτεύουσα του βασιλείου της Κάνδιας, μετά από πολιορκία 22 χρόνων έπεφτε στα χέρια των Τούρκων, και μαζί όλο το νησί γινόταν οθωμανική κτήση. Η πόλη που ξεχώριζε ανάμεσα στις επαρχίες της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Ενετίας, δεν άντεξε άλλο τις επιθέσεις των ορδών του σουλτάνου. Στην υπεράσπισή της έδωσαν πολλές δυνάμεις και τους καλύτερους στρατιωτικούς τους όχι μόνο η Δημοκρατία, αλλά και σχεδόν ολόκληρη η χριστιανική Ευρώπη, με επικεφαλής τον Πάπα της Ρώμης. Γιατί οι Ευρωπαίοι χριστιανοί ηγεμόνες και ο καθολικός θρησκευτικός ηγέτης έβλεπαν σ’ αυτή την υπόθεση τον αγώνα τότε του χριστιανισμού απέναντι στον επεκτατισμό της μουσουλμανικής Τουρκίας. Τον οποίο τελικά δεν κατάφεραν να αποτρέψουν.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1669 ο Χάνδακας ήταν μια έρημη πόλη. Την προηγούμενη ημέρα την είχαν εγκαταλείψει οι λιγοστοί κάτοικοι και οι υπερασπιστές της, με επικεφαλής τον αρχιστράτηγο Φραντζέσκο Μοροζίνι, που αργότερα έγινε Δόγης στη Βενετία. Ασφαλώς ο ηρωικός αγώνας του, από την άνοιξη του 1667 που βρέθηκε στον Χάνδακα ως αρχηγός των υπερασπιστών του, θα πρέπει να μέτρησε πολύ στο να αναλάβει το ύψιστο

αξίωμα της καταρρέουσας, μετά από αυτή την απώλεια, Γαληνότατης Δημοκρατίας της Ενετίας.

Στις 6 Σεπτεμβρίου (κατά τον αείμνηστο Νίκο Σταυρινίδη, αλλά και τον ιστορικό του 19ου αιώνα Βασίλειο Ψιλάκη) ή στις 16 Σεπτεμβρίου (κατά τον καθηγητή κ. Θεοχάρη Δετοράκη) της ίδιας χρονιάς ο Μοροζίνι αναγκαζόταν να υπογράψει συνθηκολόγηση για την παράδοση της πόλης. Πλέον οι υπερασπιστές δεν άντεχαν άλλο, καθώς είχαν μείνει ελάχιστοι κι αποκλεισμένοι από παντού. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα σχεδόν όλοι οι Ευρωπαίοι στρατιώτες, και πριν απ’ όλους οι Γάλλοι, εγκατέλειπαν τον Χάνδακα, βάζοντας, στην ουσία, την υπογραφή τους στην παράδοσή του.

Οι Τούρκοι, κυρίαρχοι πλέον στην ιστορική πόλη, πατούσαν τον Χάνδακα στις 27 Σεπτεμβρίου 1669. Μερικές μέρες μετά, ο αρχηγός των τουρκικών δυνάμεων μέγας βεζίρης (πρωθυπουργός) του Σουλτάνου Αχμέτ Κιοπρουλής, που είχε το προσωνύμιο Φαζίλ (Δίκαιος), έμπαινε κι ο ίδιος θριαμβευτικά και εν μέσω εκδηλώσεων που οργάνωσαν για εκείνον οι υφιστάμενοί του. Συνολικά οι Τούρκοι χρειάστηκαν σχεδόν 25 χρόνια για να καταλάβουν ολόκληρη την Κρήτη. Γενιές στρατιωτών τους χάθηκαν σ’ αυτή την προσπάθεια. Και τουλάχιστον δύο πασάδες έχασαν τα κεφάλια τους γιατί δεν μπορούσαν να προσφέρουν ολόκληρο το νησί στο σουλτάνο.

Ο 25χρονος Κρητικός Πόλεμος

Στην τουρκοκρατούμενη Ανατολή η Κρήτη ήταν η μοναδική χριστιανική περιοχή το πρώτο μισό του 17ου αιώνα. Η Κύπρος είχε κατακτηθεί το 1570 ενώ οι άλλες ελληνικές περιοχές ήταν ήδη υπό την κυριαρχία του σουλτάνου. Η αφορμή για να εισβάλλει η Τουρκία στην Κρήτη ήταν ένα περιστατικό που θεωρήθηκε ως πρόφαση για την τουρκική πλευρά, που αναζητούσε κάποιο τρόπο να πατήσει το πόδι της στο Βασίλειο της Κάνδιας, όπου ονομαζόταν από τους Ενετούς η Κρήτη. Το 1644 οι Ιωαννίτες Ιππότες της Μάλτας συνάντησαν και κατέλαβαν κοντά στην Κρήτη ένα τουρκικό πλοίο το οποίο μετέφερε προσκυνητές στη Μέκκα. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των Τούρκων, το πλοίο και οι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν στα Χανιά. Η οργή της Υψηλής Πύλης βασίστηκε στη φήμη ότι σ’ αυτό επέβαινε η βασιλομήτωρ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η βαλιδέ σουλτάνα, όπως ονομαζόταν. Όμως αυτό ακριβώς ήταν το εφεύρημα των Τούρκων, καθώς το σκάφος για τη Μέκκα είχε το όνομα «Σουλτάνα» και δεν επέβαινε η βαλιδέ σουλτάνα. Στην υπόθεση αυτής της πειρατείας ενέπλεξαν άμεσα την Κρήτη, βρίσκοντας τον τρόπο να επιτεθούν.

Το καλοκαίρι του 1645 μια μεγάλη δύναμη 50.000 ανδρών, με εκατοντάδες πλοία έφυγε για την Κρήτη, την οποία οι Ενετοί είχαν αφήσει ουσιαστικά χωρίς άμυνα, καθώς, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τη Δημοκρατία, στο νησί είχε παραμείνει ελάχιστος μισθοφορικός στρατός. Η απόβαση των Τούρκων έγινε στις 23 Ιουνίου στην ακτή κοντά στη μονή Κυράς Γωνιάς. Τα Χανιά, με ελάχιστους αλλά ηρωικούς υπερασπιστές, αγωνίστηκαν ηρωικά, αλλά παραδόθηκαν στις 22 Αυγούστου 1645. Ακολούθησε το Ρέθυμνο στο οποίο οι Τούρκοι αποβιβάστηκαν στις 2 Ιουλίου 1646, καταλαμβάνοντας περιοχές της υπαίθρου. Στην πόλη του Ρεθύμνου επιτέθηκαν στα τέλη Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου και η παράδοσή τηςέγινε στις 13 Νοεμβρίου.

Αμέσως μετά οι δυνάμεις κινήθηκαν προς τον Χάνδακα, και έφτασαν κοντά στην πόλη την άνοιξη του 1647, στοχεύοντας όμως πρώτα στην κατάληψη των γύρω περιοχών. Μετά από ένα χρόνο ολόκληρη η ύπαιθρος είχε καταληφθεί. Οι επιθέσεις στον Χάνδακα ξεκίνησαν το Μάιο του 1648. οι Τούρκοι διαμόρφωσαν το στρατόπεδό τους στην περιοχή του Γιόφυρου και λίγο μετά ένα μεγαλύτερο και ισχυρότερο κοντά στη σημερινή περιοχή του Μαραθίτη και της Φορτέτσας, το οποίο ονόμασαν Νέο Χάνδακα (Nova Candia). Απέκλεισαν από όλα τα σημεία της ξηράς την πόλη, η οποία είχε πλέον επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο μόνο από τη θάλασσα. Μέσω του λιμανιού εφοδιαζόταν με πυρομαχικά και όπλα, και μόνο μέσω του ίδιου δρόμου μεταφέρονταν οι δυνάμεις στρατιωτών και τα τρόφιμα.

Μέχρι το 1666 οι Τούρκοι αδυνατούσαν να καταλάβουν τον Χάνδακα, παρά τις μεγάλες δυνάμεις που χρησιμοποιούσαν και τα σύγχρονα, για την εποχή, μέσα τους. Τα Τείχη της πόλης άντεχαν, και σταδιακά στον πόλεμο έμπαιναν και δυνάμεις από τα άλλα χριστιανικά κράτη της Ευρώπης, στο πλευρό των πολιορκούμενων.

Χαρακτηριστικό στοιχείο της πολιορκίας ήταν ο «υπόγειος πόλεμος», ο πόλεμος των υπονόμων. Τόσο οι υπερασπιστές του Χάνδακα όσο και οι Τούρκοι έσκαβαν κάτω από το έδαφος λαγούμια, τα οποία έφθαναν μέχρι την πλευρά που βρισκόταν ο αντίπαλος, και τα πυροδοτούσαν, προκαλώντας θύματα και ζημιές. Συχνά οι αντίπαλοι συναντιόντουσαν, καθώς έσκαβαν, και οι μάχες πλέον γίνονταν κάτω από το έδαφος.

Στα τέλη του 1666 στην Κρήτη στάλθηκε ο Μέγας Βεζίρης Αχμέτ Κιοπρουλή, με την εντολή του σουλτάνου να λήξει όσο γίνεται γρηγορότερα η υπόθεση του Χάνδακα. Λίγο καιρό μετά έφτασε ο Φρανζέσκο Μοροζίνι, ως αρχιστράτηγος των Ενετών και των άλλων ευρωπαϊκών στρατευμάτων που υπερασπίζονταν τον Χάνδακα.

Η τελική φάση της πολιορκίας

Οι Τούρκοι από την άνοιξη του 1667 ξεκίνησαν την τελική φάση της πολιορκίας για την πτώση του Χάνδακα. Η κατάληψή του ίσως όμως να μην συνέβαινε ποτέ, αν εξέλιπαν δύο στοιχεία:

-Η προδοσία του Ενετού μηχανικού Ανδρέα Μπαρότση, ο οποίος στα τέλη του 1667 έφυγε κρυφά από τον Χάνδακα και παρουσιάστηκε στον Κιοπρουλή, παραδίδοντάς του τα σχέδια των Τειχών και του φρουρίου του Χάνδακα και υποδεικνύοντας ως ευάλωτα για τις επιθέσεις σημεία τους προμαχώνες του Αγίου Ανδρέα και της Σαμπιονέρα. Το σχέδιο αυτό ακολουθήθηκε επιτυχημένα από τον αρχιστράτηγο των Τούρκων.

-Η εγκατάλειψη του Χάνδακα από τους Γάλλους, κυρίως, στην κρίσιμη περίοδο του Ιουλίου και του Αυγούστου του 1669. Έχοντας μείνει με ελάχιστους μόνο υπερασπιστές, χωρίς εφόδια σε μια πόλη ερειπίων, ο Μοροζίνι αναγκάστηκε να ζητήσει από τον Κιοπρουλή τη συνθηκολόγηση, η οποία υπεγράφη στις 16 Σεπτεμβρίου του 1669. Με τη συμφωνία διασφαλιζόταν ότι στην κυριαρχία των Ενετών θα παρέμεναν τα νησιά της Γραμβούσας, της Σούδας και της Σπιναλόγκας, που κατελήφθησαν από τους Τούρκους πολλά χρόνια αργότερα. Η Γραμβούσα το 1692, ενώ η Σούδα και η Σπιναλόγκα το 1715.

Με την υπογραφή της συνθήκης η Κρήτη ήταν πλέον τουρκική. Και θα παρέμενε μέχρι το 1898. Ο Κρητικός Πόλεμος, που διήρκεσε σχεδόν 25 χρόνια, και η 22χρονη πολιορκία του Χάνδακα είχαν πάρει ένα δραματικό τέλος. Οι Τούρκοι ιστορικοί έχουν αναφέρει ότι κατά την πολιορκία της πόλης σκοτώθηκαν περισσότεροι από 137.000 στρατιώτες και αξιωματούχοι της Υψηλής Πύλης. Ο αριθμός των θυμάτων από την πλευρά των υπερασπιστών είναι μικρότερος. Αλλά το μεγάλο κόστος ήταν η κατάληψη του Χάνδακα.

Η αρχιτεκτονική της πόλης των Χανίων

2011-12-02T11:28:00.000+02:00

Στην όμορφη πόλη των Χανίων αναμειγνύεται αρμονικά η σύγχρονη, η Βενετική, η Τούρκικη και η παραδοσιακή αρχιτεκτονική, δημιουργώντας μια μοναδική, αξέχαστη εικόνα. Αρχαιολογικοί χώροι, ναοί, πλατείες, και μοναδικά κτίρια στολίζουν τον ελκυστικό και γεμάτο γοητεία δήμο Χανίων.
Το 1964 η πόλη των Χανίων χαρακτηρίστηκε από την Πολιτεία ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο και καταβάλλεται έντονη προσπάθεια για τη διατήρηση και ανάδειξη του ιστορικού χαρακτήρα της. Βασικός σκοπός του προγράμματος είναι η διάσωση όλων των ιστορικών περιόδων της παλιάς πόλης, η ανάδειξη και η προβολή του πολιτιστικού της χαρακτήρα, με την παράλληλη αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων της και την ορθή ανάπτυξη των κοινωνικοοικονομικών δραστηριοτήτων της.
Γιατί παρά την έντονη ανάπτυξη των τελευταίων χρόνων, τις επεμβάσεις, τις καταστροφές και τις μοντέρνες αρχιτεκτονικές αντιλήψεις, η παλιά πόλη μας κατάφερε να διατηρήσεις σε μεγάλο βαθμό το ιστορικό της πρόσωπο.


Δεσποτικό


Γαλλική Σχολή

Δημοτική Πινακοθήκη

Δικαστικό - Διοικητικό Μέγαρο

Δικαστικό - Διοικητικό Μέγαρο (νυκτερινή άποψη)

Δικαστικό - Διοικητικό Μέγαρο (από ψηλά)


Ίδρυμα Ε. Βενιζέλου

Η Δημοτική Αγορά

Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου - Μεγάλο Αρσενάλι

Μεγάλο Αρσενάλι

Μονή του Αγίου Φραγκίσκου - Αρχαιολογικό Μουσείο

Καθεδρικός Ναός

Οικία Ε. Βενιζέλου

Το Παλάτι

Το Παλάτι (από ψηλά)

Φρούριο Φιρκά - Ναυτικό Μουσείο

Φρούριο Φιρκά - Ναυτικό Μουσείο (από ψηλά)

Η Παλιά Πόλη και το Λιμάνι (από ψηλά)

Τα Χανιά από μακριά στο κέντρο το Κουμ Καπί

Παλιό Λιμάνι (εδώ θα τρώω τις ποικιλίες τα βράδυα)

Παλιό Λιμάνι (εδώ θα πίνω τις φραπεδιές τα πρωϊνά)

Φωτογραφίες από την Κρητική Επανάσταση (1897-1898)

2011-11-19T08:36:00.001+02:00

Λιμάνι Ηρακλείου 1897

Πέτυχα μερικές φωτογραφίες απ΄το Ηράκλειο του 1897 την πρώτη χρονιά δηλαδή της Κρητικής Επανάστασης, από το άλμπουμ εγγλέζου αξιωματικού του ναυτικού, μέλους των μεγάλων δυνάμεων που ήρθαν που ήλθαν για να «εκτονώσουν» την τεταμένη κατάσταση που επικρατούσε.

Προβλήτας του λιμανιού. Διακρίνονται οι τούρκοι κάτοικοι.

Μια μικρή περίληψη για όσους δεν γνωρίζουν πως ακριβώς φτάσαμε αυτή τη χρονιά: Στα μέσα του 19ου αιώνα το Κρητικό Ζήτημα κυριαρχούσε στα Διεθνή νέα. Οι Κρητικοί, μην υποφέροντας την Οθωμανική κυριαρχία, επαναστατούσαν σε κάθε ευκαιρία. Το 1878 με τη σύμβαση της Χαλέπας ένα από τα πράγματα που πέτυχαν ήταν η δέσμευση του Σουλτάνου ότι η Κρήτη θα αστυνομευόταν μόνο από Κρητικούς. Αποφασίστηκε μάλιστα η δημιουργία σώματος Χωροφυλακής μόνο από κατοίκους της Κρήτης, στο οποίο οι Χριστιανοί θα μπορούσαν να γίνουν και αξιωματικοί.

Το 1889, καταργώντας το συγκεκριμένο άρθρο της σύμβασης, που όριζε ότι η Κρήτη θα αστυνομευόταν μόνο από Κρητικούς, ο Σουλτάνος ανέθεσε στον συνταγματάρχη Ταξίν την αστυνόμευση της Κρήτης θέτοντας τον επικεφαλής σώματος 200 ανδρών που στρατολογήθηκαν στην Μακεδονία. Αξίζει να σημειωθεί πως ο συνταγματάρχης Ταξίν είναι αυτός που αργότερα σαν στρατηγός παρέδωσε τη Θεσσαλονίκη στον προελαύνοντα Ελληνικό Στρατό. Το 1896, επειδή οι ταραχές συνεχιζόταν, ο Σουλτάνος, κάτω από την πίεση των ξένων δυνάμεων, δέχθηκε τη δημιουργία και αποστολή στο νησί Σώματος 100 Μαυροβούνιων χωροφυλάκων με διοικητή τον Άγγλο ταγματάρχη Μπορ. Η ύπαιθρος ελεγχόταν από τους επαναστατημένους Κρητικούς ενώ οι πόλεις από τους Τούρκους. Οι μεγάλες δυνάμεις (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Αυστροουγγαρία, Ρωσσία, Ιταλία, Γερμανία) έστειλαν στόλους στο νησί ώστε να ελέγξουν/βοηθήσουν την εκτόνωση της κατάστασης.


Ο στόλος των μεγάλων δυνάμεων έξω από το λιμάνι.

Ο Ναύαρχος και εγγλέζοι αξιωματικοί στο κατάστρωμα πολεμικού πλοίου.

Το Ελληνικό Νοσοκομείο χρησιμοποιείται ως βρετανικό στρατόπεδο


Το τουρκικό διοικητήριο

Τούρκοι αξιωματικοί.

Κρήτες επαναστάτες στο βρετανικό πολεμικό

Κρήτες επαναστάτες στο φυσικό τους χώρο.

Βρετανοί στρατιώτες επιστρέφουν στο στρατόπεδο,
μετά από την επισκευή υδραγωγείου που κατέστρεψαν
οι Κρήτες Επαναστάτες.

Η αγορά του Ηρακλείου με τούρκικα μαγαζιά.

Σε αντίθεση ένας έρημος δρόμος με χριστιανικά μαγαζιά

Μωαμεθανοί έμποροι.

Ομάδα μωαμεθανών.

Κηδεία στο Μωαμεθανός νεκροταφείο στην πύλη της πόλης.

Σκοτσέζοι στρατιώτες αποδίδουν τιμές κατά τον εορτασμό της Πεντικοστής
στους προμαχώνες.

Σκοτζέζοι στρατιώτες αντικαθιστούν την Ουαλική φρουρά.

Βρετανοί παρελαύνουν προ των ναυάρχων σε εορταστικές εκδηλώσης
για την ημέρα της Πεντηκοστής.

Σκοτσέζικο άγημα στην ίδια εκδήλωση.

Παρέλαση των Τούρκων στρατιωτών στο Χάνδακα στα γεννέθλια του Σουλτάνου.

Ιταλικά στρατεύματα παρελαύνουν στην τάφρο

Χαιρετισμός των πλοίων του στόλου.

Έτσι, για την ιστορία. Τον επόμενο χρόνο των φωτογραφιών μας, τον Αύγουστο του 1898 οι Τούρκοι προχώρησαν σε άγριες σφαγές των Χριστιανών στο Ηράκλειο πράγμα που οδήγησε τους ξένους ναυάρχους στην απόφαση για την απομάκρυνση των Τούρκων. Η Τουρκική χωροφυλακή αποχώρησε μαζί με τον Τουρκικό στρατό, ενώ οι ναύαρχοι ανέλαβαν την διοίκηση της Μεγαλονήσου. Στο διάστημα που μεσολάβησε έως την άφιξη του πρίγκιπα Γεώργιου, τον Δεκέμβριο του 1898, η Μεγαλόνησος διοικείτο από τους Διοικητές των Διεθνών στρατευμάτων. Οι Άγγλοι διοικούσαν το νομό Ηρακλείου, οι Ρώσοι το νόμο Ρεθύμνου, οι Γάλλοι το νομό Λασιθίου και οι Ιταλοί τους νομούς Χανίων και Σφακιών.

Ηράκλειο. Άποψη από τις επάλξεις.

Κρήτες Επαναστάτες και Βρετανοί αξιωματικοί.

Σήμερα φυσικά, οι απόγονοι αυτών των γενναίων επαναστατών, δεν έχουν κάποιον ορατό εχθρό να πολεμήσουν. Όσοι έχουν όπλα, τα χρησιμοποιούν σε γάμους και βαφτίσια για να ρίχνουν μπαλωθιές.

Όταν όμως δεν υπάρχουν κοινωνικές εκδηλώσεις και μένουν μέσα στα σπίτια τους, συνήθως περνούν την ώρα παρακολουθώντας τούρκικα σίριαλ στην Ελληνική tv……

Όρτσα (τα πανιά)

2011-11-11T13:05:00.006+02:00

Τελικά τα κατάφεραν οι πολιτικάντηδες!

Τη διέλυσαν τη φουκαριάρα την Ελλάδα, τη ρήμαξαν, την ξεβράκωσαν, την ξεπούλησαν στους βαρβάρους.

Κάποτε λέγαμε με καμάρι πως είμαστε Έλληνες, και αντικρίζαμε το σεβασμό. Τώρα το αποφεύγουμε. Το βουλώνουμε.

Μάθαμε τουλάχιστον τι ρεμάλια μας διοικούσαν τόσο καιρό; Το πήραμε το μάθημά μας; Εμπεδώσαμε πως οι μεγαλόσχημοι αυτοί εθνοπατέρες, με τα τρανταχτά οικογενειακά ονόματα και τις επιστημονικές περγαμηνές, δεν είναι παρά ένα συνοθύλευμα άχρηστων ευρωδούλων;

Παίζαμε μπουνιές μεταξύ μας εμείς οι ηλίθιοι για πάρτη τους. Με την απύθμενη αφέλειά μας προσθέταμε λέξεις ιερές δίπλα στα ονόματά τους: Δημοκράτης, Αγωνιστής, Δίκαιος, Εργατικός.

Για ποιους; Για κάποιους προβληματικούς τεμπέληδες, ανίκανους και το πουλί τους να παίξουν χωρίς φυλλάδιο με οδηγίες χρήσης.

Τώρα όμως -ας είναι τα παιδιά καλά- την πατήσαμε. Οι μισθοί έγιναν χαρτζιλίκια, οι συντάξεις ανέκδοτα για ξανθιές, η νεολαία στρατιές ανέργων (μελλοντικών εργατών των Αλβανών) και τα υπερήφανα γηρατειά, κωλόγεροι που δε λένε να πεθάνουν για να ανασάνουν λίγο τα ταμεία!

Και καλά το μπατιριλίκι. Το πολύ-πολύ να γίνουμε όλοι στυλάκια. Αλλά το εθνικό ρεζίλι; Το φαντάζεστε; Πάει ο Μίνωας, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Σωκράτης, ο Περικλής, ο Κολοκοτρώνης, ο Βενιζέλος. Πάει η Αρχαία Ελλάδα, το Βυζάντιο, η Επανάσταση, το έπος του 40.
Μας έβγαλαν τη στολή της υπερηφάνειας, μας έγδυσαν στην κυριολεξία και απομείναμε γυμνά, καχεκτικά λιγούρια απ' τα βαλκάνια!

Αυτά ήταν τα καλά νέα. Και τώρα τα κακά: Σκεφτείτε τη μέρα που επιτέλους θα μας πουν για μια ακόμα φορά (πέμτη αν δεν κάνω λάθος) το γνωστό "κύριοι επτωχεύσαμε" (λες και οι κυρίες δεν πτώχευσαν).
Υποτίθεται πως θα σηκώσουμε τα μανίκια, θα κάνουμε το σταυρό μας (!) και θα αρχίσουμε τη δουλειά να ξαναχτίσουμε την καινούργια Ελλάδα (που φυσικά θα ξανακαταστρέψουν αργότερα τα κωλόπαιδά τους).
Ποιά Ελλάδα όμως; Έντρομοι θα ανακαλύψουμε πως τα πάντα είναι πουλημένα, πως από δω και πέρα θα δουλεύουμε για τους ξένους, πως είμαστε οικονομικοί μετανάστες μέσα στην ίδια μας την πατρίδα!

Γιαυτό μη μου μιλήσει κανείς ξανά για πολιτικούς και κόμματα, τους έχω όλους γραμμένους. Όλες τις πλευρές, τις παρατάξεις και τις αποχρώσεις:
Τους Πασοκζήδες που το πρωί βρίζανε τον αρχηγό τους και το βράδυ τρέχαν να του δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης.
Τους Νεοδημοκράτες που ορκίζονται πως θα λύσουν το πρόβλημα, ενώ οι ίδιοι είναι βασικό μέρος του προβλήματος.
Τα φασιστοειδή που κοροϊδεύουν τους αφελείς νοσταλγούς της χούντας για να βγάλουν μεροκαματάκι.
Τους αριστερούς, που αντί να βάλουν πλάτες τώρα που κινδυνεύουμε, τώρα που έχουμε την ανάγκη όλων, κάθονται στην απέξω και ασκούν κριτική κινηματογράφου.

Φαράγγι Ορεινού (Φαράγγι των Κόκκινων Πεταλούδων)

2011-11-05T09:53:00.001+02:00

Ένα από τα γνωστότερα φαράγγια του Λασιθίου, είναι το φαράγγι με τις Κόκκινες Πεταλούδες, ή αλλιώς φαράγγι Ορεινό, ίσως από τα πιο όμορφα ολόκληρης της Κρήτης. Παρά το γεγονός ότι υπέστη μεγάλες καταστροφές από πυρκαγιά το 1993, η βλάστηση στην περιοχή παραμένει έντονη και το φαράγγι εξακολουθεί να αποτελεί έναν πνεύμονα πρασίνου και δροσιάς στην θερμή ανατολική Κρήτη.
Ξεκινά από το καταπράσινο χωριό Ορεινό και καταλήγει στον Κουτσουρά μετά από 3-4 ώρες πορεία, σύμφωνα με την περιγραφή των κατοίκων του Ορεινού, γιατί οι κάτοικοι του Κουτσουρά μας λένε το ακριβώς αντίθετο.
Στην πορεία υπάρχουν πινακίδες που δείχνουν το δρόμο, οπότε δεν κινδυνεύουμε να χαθούμε, ή το χειρότερο να ρεζιλευτούμε αν το παίζουμε ειδικοί στα φαράγγια.
Στην αρχή της διαδρομής υπάρχουν πηγές και μικροί καταρράκτες, οι οποίοι όμως σπάνια τρέχουν το καλοκαίρι, ενώ το χειμώνα που τα νερά είναι πλούσια, οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες για τέτοιου είδους περιπέτειες. Όπως καταλαβαίνετε, η καλύτερη εποχή για να το διασχίσετε είναι την άνοιξη, όπου θα ανακαλύψετε πανέμορφα τοπία, καταπράσινες περιοχές με πεύκα, εντυπωσιακά βράχια που υψώνονται τριγύρω και θα ενθουσιαστείτε με τους διάσπαρτους μικρούς καταρράκτες και τις λιμνούλες τους που θα συναντάτε στην πορεία σας.
Κόκκινες Πεταλούδες δεν θα δείτε, γιατί δυστυχώς έπεσαν κι αυτές θύματα της μεγάλης πυρκαγιάς. Ελπίζω η παντοδύναμη Φύση να κάνει το θαύμα της και μια μέρα να τις ξαναδούμε!
Βάλτε λοιπόν στο πρόγραμμα και το φαράγγι του Ορεινού. Λίγη πεζοπορία δε θα σας κάνει κακό, άλλωστε το θέαμα που θα αντικρίσετε θα ανταμείψει τον κόπο σας.
Μετά εννοείται, στον Ορεινό ή στον Κατσουρά, πλακώστε τα χολιστερινοειδή και τις ρακές και αλλάξτε τους τα φώτα!

Τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν έτσι:

2011-10-31T13:14:00.006+02:00

1. Δανείζουμε εμείς (οι Έλληνες) την Ελλάδα άμεσα. Έχουμε αρκετές καταθέσεις για να καλύψουμε αρκετούς μήνες. Ταυτόχρονα, δίδοντας εξωφρενικά προνόμια στους Κινέζους (λιμάνι και ζώνη ελευθέρου εμπορίου για ίδρυση μονάδων συναρμολόγησης και "εξευρωπαϊσμού" των προϊόντων τους) τους πουλάμε 40 με 50 δις ευρώ ομολόγα. Ένα μεγάλο μέρος των Ευρώ που μαζεύει η Κυβέρνηση από ταπαραπάνω το μετατρέπει σε δολλάρια (δείτε το γιατί στο 4)

2. Καλούμε το ΔΝΤ για τα υπόλοιπα. Θα πληρώσουμε κατιτίς παραπάνω αλλά θααπολαύσουμε τα μούτρα των "Εταίρων" όταν καταλάβουν ότι η Ευρωπαϊκή τους Ένωση είναι ένα μάτσο κουρελόχαρτα. Θα απολαύσουμε επίσης μιά άνευ προηγουμένου ξεφτίλα της Κομισιόν και των καρεκλοκενταύρων της.

3. Αναθεωρούμε τις παραγγελίες οπλικών συστημάτων από τους φίλους Ευρωπαίους

4. Καλούμε την Κομισιόν να δει το θέμα εξόδου μιάς χώρας από τη Ζώνη του Ευρώ, μια και αυτό δεν προβλέπεται πουθενά. Με το που θα κυκλοφορήσει η είδηση το Ευρώ θα χάσει το 30% της αξίας του ως προς το δολλάριο. Στο σημείο αυτό η Ελληνική Κυβέρνηση πουλάει τα δολλάρια και αγοράζει Ευρώ. Το κέρδος είναι 25% (με τις προμήθειες) και οι Γερμαναράδες το φυσάνε και δεν κρυώνουν.

5. Εν τω μεταξύ σοβαρευόμαστε, δουλεύουμε και πληρώνουμε φόρους

6. Συνάπτουμε συνθήκη με την Τουρκία σύμφωνα με την οποία δίνουμε Ελληνική (άρα και Ευρωπαϊκή) υπηκοότητα σε όποιον Τούρκο πολίτη έχει συγγένεια μέχρι β' βαθμού με Τουρκους που εκτοπίστηκαν κατά την ανταλλαγή πληθυσμών. Όλοι αυτοί την επόμενη μέρα παίρνουν το αεροπλάνο για τη Γερμανία.
Ταυτόχρονα θεσπίζουμε ακόμα πιό εύκολα κριτήρια ελληνοποίησης (με παράβολο 3.000 Ευρώ) των παράνομων προσφύγων. Αυτοί παίρνουν την επόμενη μέρα το τραίνο για τη Γερμανία και Γαλλία. Με τρόμο βλέπουν οι Εταίροι εισροή 15.000 μουσουλμάνων την εβδομάδα με Ελληνικά διαβατήρια.

7. Η Κομισιόν απελπισμένη καλεί τους Εταίρους να αναθεωρήσουν τη στάση τους για την Ελλάδα, όλοι όμως βλέπουν ότι είναι αργά.

8. Η Ελλάδα αιτείται αποχώρηση από το Ευρώ. Ακολουθούν Ιταλία και Ισπανία που υποφέρουν χρόνια από το σκληρό Ευρώ και την κηδεμονία των Γερμανών. Το Ευρώ καταρρέει. Η Κομισιόν παραιτείται σύσσωμη. Οι Άγγλοι κατηγορούν Γερμανία και Γαλλία ότι τα έκαναν μούσκεμα και ζητούν επειγόντως αναθεώρηση των Συνθηκών.

9. Έχουμε φτάσει στον Δεκέμβριο του 2012. Οι Γερμανοί κατάλαβαν ότι το να τα βάλουν μαζί μας ήταν λάθος. Μερικές μέρες αργότερα φτάνει το τέλος του κόσμου. Όχι για όλους όμως. Οι Έλληνες (και τα 15 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο) έχουν μεταφερθεί με τα διαστημόπλοια των Ελ στον Άλφα του Κενταύρου. Μαζί τους σώθηκαν και μερικές ξέμπαρκες Γερμανίδες που είχαν παντρευτεί κάτι γκαρσόνια από την Ελούντα...

Φυσικά και κάνω πλάκα. Δεν είναι δυνατόν να γίνει το 5!

Η ζωή της άλλης

2011-10-20T12:08:00.004+03:00

Που να το φανταζόμαστε, πως θα ζήσουμε την ιστορία...
Πως θα δούμε την Ελλάδα να καταρρέει, παρασύροντάς μας στο κενό!
Που να το φανταζόμαστε, πως εμείς οι απόγονοι πολεμιστών, θα παρακολουθούσαμε παθητικά, φορώντας παντόφλες και τρώγοντας πατατάκια, τον βιασμό της πατρίδας μας, σα να ήταν ένα τηλεοπτικό σίριαλ." Η ζωή της άλλης" για παράδειγμα.
Που να φανταζόμαστε, πως θα αφήναμε μια χούφτα άσχετους να μας γαμάνε χωρίς σάλιο, και η μόνη μας αντίδραση θα ήταν άγχος και ανασφάλεια για το αυριανό γαμήσι.

Τι ήταν αυτό άραγε που μεσολάβησε στο να μεταμορφωθούμε από παιδιά ηρώων σε πλαδαρόκωλους μαζοχιστές;

Αχ Ελλάς ηρώων χώρα κλπ κλπ......

Τοκ τοκ, Είναι κανείς εδώ;

2011-09-08T13:25:00.009+03:00

Όταν ξεκινήσαμε να ασχολούμαστε με τα bogs, ακόμα και η πιό χαζή εγγραφή είχε καμιά τριανταριά σχόλια. Βάλε δεκαπέντε από τους αναγνώστες και άλλες τόσες οι απαντήσεις, να το νούμερο.
Βέβαια τότε με ένα μαγικό τρόπο, είχαμε περισσότερο χρόνο διαδικτυακής επικοινωνίας. Μας άρεσε πως γράφει ο Α ή η Β, περιμέναμε τις εγγραφές τους, θέλαμε να προσθέσουμε και εμείς τις δικές μας απόψεις, να σχολιάσουμε, να ανοίξουμε συζήτηση...

Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν. Άπειρα τα sites του ενδιαφέροντός μας, χώρια το facebook, το tweeter, το youtube. Μπορούμε ακόμα να κατεβάσουμε εύκολα και άνετα τραγούδια, βιντεοκλίπς, ταινίες και βιβλία, να παίξουμε παιχνίδια, να ερωτοτροπίσουμε, να ενημερωθούμε μέσα από βιντεοκάμερες για το τι γίνεται αυτή τη στιγμή από την μιά άκρη μέχρι την άλλη στον πλανήτη!

Πλησιάζει λοιπόν και το τέλος των blogs. Το να ανοίγεις την ψυχή σου, το να μοιράζεσαι τις εμπειρίες σου, άρχισε και αυτό να γίνεται κουραστικό, ξεπερασμένο. Κάποτε φοβόμαστε πως το internet θα απομακρύνει τους ανθρώπους, την επαφή μεταξύ τους. Τρομάζαμε στην ιδέα πως οι μόνοι φίλοι που θα επικρατήσουν θα είναι οι ψηφιακοί!

Μακάρι να ήταν έστω κι έτσι. Σιγά-σιγά τα σχόλια και οι συνομιλίες μειώνονται δραματικά. Το ίδιο και οι εγγραφές. Ήδη τα blogs λιγοστεύουν, άλλα κλείνουν και άλλα μένουν σε αδράνεια για ολόκληρους μήνες.
Οι ψηφιακές φιλίες ήταν το πρόβλημα και ο φόβος μας ε;
Ας φάμε τώρα την ατέλειωτη μοναξιά που μας αξίζει...

Παλιές καρτ ποστάλ της Κρήτης

2011-09-01T18:17:00.015+03:00

Μια ακόμα βόλτα στο χθες, όχι το πολύ μακρινό, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες υπολογίζω, μέσα από τουριστικές καρτ ποστάλ που γύριζαν τον κόσμο διαφημίζοντας της ομορφιές της Πατρίδας.
Τώρα αν αυτό μας βγήκε σε καλό ή σε κακό, ας μην ανοίξω το στόμα μου. Η σημερινή εγγραφή άλλωστε δεν έχει στόχο να θίξει, αλλά να θυμίσει...

Χέσε ψηλά κι αγνάντευε...

2011-08-23T18:21:00.000+03:00

Ζούμε σε ένα εντελώς διεφθαρμένο κράτος.

(Η λέξη ζούμε γράφτηκε αυθόρμητα και είναι μάλλον ατυχής. Δεν ζούμε, δεν είναι ζωή αυτό το πράγμα. Η ζωή απαιτεί αξιοπρέπεια, αλληλοσεβασμό. Δε νομίζω πως τόσοι και τόσοι πρόγονοι μας πέθαναν πολεμώντας να μας εξασφαλίσουν αυτή τη γελοιότητα που βιώνουμε).

Τρακόσιοι κατάπτυστοι πολιτικάντηδες καλύπτουν με τους πλαδαρούς τους κώλους τα ιερά έδρανα της Βουλής, αλληλοκαλύπτοντας παράλληλα τις ανομίες τους, με βάση τον μοναδικό νόμο που γνωρίζουν και εφαρμόζουν, το νόμο της σιωπής...

Φυσικά αυτοί οι τρακόσιοι δεν έπεσαν ξαφνικά από τον ουρανό, σαν βιολογικά απορρίμματα κάποιων εξωγήινων ταξιδευτών του σύμπαντος (κοινώς σκατά από UFO).
Απαξάπαντες εξελέγησαν από εμάς, μέσα από νόμιμες δημοκρατικές διαδικασίες, που πάει να πει εκλογές, για όσους είναι αργόστροφοι και δυσκολεύονται να με πιάσουν με την πρώτη.

Και όχι μόνο, για μερικούς από δαύτους τσακωθήκαμε, παίξαμε μπουνιές προεκλογικά: "Ο δικός μου ο καρκίνος είναι καλύτερος", "Ψήφισε ρε λευχαιμία να δεις άσπρη μέρα", "Ρε Aids και ξερό ψωμί!"(που πάει να πει, τόσο μαλάκες είμαστε!).

Και ξαφνικά, εκεί που καμαρώναμε για την Greek καταγωγή μας, εκεί που θεωρούσαμε τον Μέγα Αλέξανδρο τον Σωκράτη και τον Κολοκοτρώνη πρώτου βαθμού εξ αίματος συγγενείς μας, εκεί που κουτουπώναμε και καμιά αλλοδαπή έτσι για την πλάκα μας, σου λέει ο Γερμανός "Έλληνας είσαι ρε; Άρπα ένα ευρώ, να πάρεις σουβλάκι!"

Εκεί μας κατάντησαν οι τριακόσιοι, ξεπουλώντας την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπειά μας, το μέλλον των παιδιών μας (αλλά και των δικών τους), μόνο και μόνο για να για να αποκτήσουν το προνόμιο να γλύφουν λίγα από τα αποφάγια των αφεντικών τους.

Αυτή, τη συγκεκριμένη Ελλάδα, ας την χαίρονται οι πολιτικάντηδες του κώλου και τα σκυλάκια τους οι δημοσιογράφοι Δεν τη γουστάρω, δεν με αντιπροσωπεύει, δεν έχω καμία σχέση, την έχω γραμμένη.
Ζήτω ο Πλανήτης Γη!

Παλιές φωτογραφίες της Κρήτης -μέρος 2

2011-08-11T11:14:00.000+03:00

Δεύτερο μέρος, αλλά όχι και τελευταίο. Από φωτογραφίες, άλλο τίποτα. Λίγη υπομονή μόνο...

Στον ανεμόμυλο. Λασίθι 1955

Γερόντισσα και παπάς. Λασίθι 1955

Τυροκόμος. Λασίθι 1955

Μια παρτίδα τάβλι. Λασίθι 1955

Στην εκκλησία. Λασίθι 1955

Γέροντας αγρότης. Λασίθι 1955

Μεσημεριανή ξεκούραση. Λασίθι 1955

Παλιές φωτογραφίες της Κρήτης -μέρος 1

2011-08-04T10:11:00.023+03:00

Μια σειρά από σπάνιες φωτογραφίες της καθημερινής ζωής στα χωριά κυρίως του Λασιθίου, που τραβήχτηκαν από ξένους επισκέπτες της Κρήτης το 1955. Ίσως κάποιοι να αναγνωρίσουν δικά τους πρόσωπα, μέσα από αυτές τις φωτογραφίες που σίγουρα δεν γνωρίζουν την ύπαρξή τους. Θα αισθανόμουν πολύ υπερήφανος, αν τους έδινα μια τέτοια χαρά!

Θα ολοκληρωθούν σε δύο εγγραφές. Καλή σας διασκέδαση!

Παρέα διασκεδάζει με τον λυράρη. Μάλια 1955

Καθάρισμα μετά το σφάξιμο των αρνιών. Μάλια 1955

Γερόντισσα που γνέθει. Λασίθι 1955

Αγρότισσα. Στο βάθος το Ιδαίον όρος χιονισμένο. Λασίθι 1955

Αγρότες επιστρέφουν από το κτήμα. Λασίθι 1955

Καθημερινή ζωή στο χωριό. Λασίθι 1955

Καμινιέριδες. Λασίθι 1955

Αγρότισσα στο Ρέθυμνο. Στο βάθος το Ενετικό λιμάνι. 1955

Ταξίδι για την Κρήτη

2011-08-02T10:28:00.002+03:00

Λατρεύω το ταξίδι για την Κρήτη. Το θαλάσσιο, με οποιοδήποτε καράβι, για οποιοδήποτε λιμάνι. Πόσες ώρες; Ούτε που ξέρω καλά καλά. Αρνούμαι να τις μετρήσω. Αρνούμαι να αγανακτήσω για τις καθηστερήσεις, για τα μπερδέματα με τους αριθμούς θέσεων, αρνούμαι να ταλαιπωρηθώ!

Μου αρέσει να τριγυρνώ μέσα σ' αυτά τα τεράστια καράβια, να χαζεύω στα καταστήματα, να ανεβοκατεβαίνω τις σκάλες, να χάνομαι στους ατέλειωτους διαδρόμους, τα σαλόνια και τα καταστρώματα.

Περνώ την ώρα μου, παρατηρώντας τους συνεπιβάτες μου. Σκαρώνω σενάρια και βιογραφικά για τον καθένα, ανάλογα τη φάτσα του, τη γλώσσα του σώματός του, ανάλογα τις αντιδράσεις του, ανάλογα την τρέλα μου!

Έτσι κι αλλιώς, όλοι δικοί μου είναι: Οι μισοί από την Κρήτη, και οι άλλοι μισοί θαυμαστές της, που πάνε να τη γνωρίσουν από κοντά!

Όταν βαριέμαι, ξαπλώνω στις αεροπορικές θέσεις και χαζεύω σε κάποια τηλεόραση. Βλέπω με το ένα μάτι έργα που δεν θα τα έβλεπα ποτέ στο σπίτι, βλέπω ειδήσεις, μα όλα μου φαίνονται τόσο μακρινά, τόσο ασήμαντα, τόσο αδιάφορα, χαλαρώνω...

Διαισθάνομαι κάποια κινητικότητα, κάποια ένταση στους επιβάτες. Οι περισσότεροι σηκώνονται από τις θέσεις τους για να ξεμουδιάσουν, ελέγχουν τις αποσκευές τους, διπλώνουν τα περιοδικά τους. Καταλαβαίνω, φάνηκε η Κρήτη!

Βγαίνω στο κατάστρωμα. Κόσμος μαζεμένος στις κουπαστές. Στο βάθος η Κρήτη που μεγαλώνει, θυμίζει γοργόνα που βγαίνει από τα βάθη της θάλασσας να μας υποδεχθεί!

Μπαίνουμε στο λιμάνι. Το Ακρωτήρι! Ο ήλιος δύει πίσω απ΄τα βράχια του, και ανατέλει μέσα στις καρδιές μας...

Καλώς σε βρήκα Κρήτη!

Σχόλιο στον εαυτό μου: Ωραία τα γράφεις δε λέω, μου έμοιασες. Να δούμε όμως, πότε θα γίνει το επόμενο ταξίδι...

Δώρα, δώρα (δωράκια)...

2011-07-29T10:57:00.000+03:00

Μια βόλτα πρώτα στα πέτρινα μαγαζιά, για το δώρο της γυναίκας μου που σήμερα έχει τα γεννέθλιά της.
- Διάλλεξε ότι θέλεις και πάρτο, θα της έλεγα, και τα ρέστα, ρίξτα στη θάλασσα να τα φάνε τα ψάρια. Τέτοιος τύπος είμαι εγώ, άμα υπάρχουν λεφτά. (Άμα έτσι;)
Μετά θα κατεβαίναμε στα ταβερνάκια της παραλίας, για ποικιλίες και παγωμένες χανιώτικες μπύρες.
Εγώ θάπεφτα με τα μούτρα στους χοχλιούς και τις γαρίδες, ενώ η γυναίκα και η κόρη μου θα ψαχούλευαν ανυπόμονα τις τσάντες με τα δώρα της.
Την ώρα που θα άδειαζα το τρίτο ποτήρι μπύρα, εκεί, ανάμεσα σε ένα σκαλτσούνι και ένα κολοκυθοκεφτέ, το μάτι μου θα έπεφτε απέναντι στην κόρη μου, που μελαγχολική θα κοίταζε το άπειρο ...
- Ήθελες κι εσύ κάτι ε; θα τη ρωτούσα. Όταν ψώνιζε όμως η μαμά, εσύ δεν ζήτησες τίποτα.
- Την βοηθούσα... Θα απαντούσε με αυτό το ύφος της οσιομάαρτυρος, που πάντα με σκλαβώνει.
- Πάρτε το πορτοφόλι μου, και τρέξτε να προλάβετε τα μαγαζιά πριν κλείσουν. Α, και μη ρίξετε τα ρέστα στα ψάρια, τα έχω φάει όλα!

Χρόνια πολλά καλή μου Γιώτα, ελπίζω σύντομα να ζήσουμε αυτά που γράφω!
Σήμερα πάντως, το καλύτερο δώρο στο έκανε η Μελίνα μας...

Σκέψεις (άντε πάλι!)

2011-07-28T11:01:00.000+03:00

Βόλτα στο Κουμ Καπί. Χανιά, παλιό λιμάνι.
Χαζεύω τα κύματα που σκάνε στα τείχη. Κάποιες σταγόνες απ' τους αφρούς τους, μου δροσίζουν το πρόσωπο. Μου θυμίζουν την υγρασία που αφήνει ένα φιλί. Ένα φιλί από αγαπημένο πρόσωπο, που δε θες να ξεθυμάνει, να σβήσει από πάνω σου.

Βλέπω τα κύματα από ψηλά, παρακολουθώ την κίνηση, το ρυθμό, την αρμονία τους, ακούω τη βουή τους, που είναι η ανάσα της αιωνιότητας, η αναπνοή του Πλανήτη μας...

Πριν μισή χιλιετία, κάπου εκεί, κάποιος άλλος στη θέση μου, μπορεί να έβλεπε στον ορίζοντα της φουρτουνιασμένης θάλασσας, βενετσιάνικες γαλέρες με γεμάτα αμπάρια από χρυσάφι και μπαρούτι να πηγαινοέρχονται, να παλεύουν με τα κύματα. Τα ίδια κύματα...

Πολύ πιό πριν, κάμποσες χιλιάδες χρόνια, ένας μακρινός μου πρόγονος μπορεί να έβλεπε τα δικά μας πορφυρόχρωμα καράβια, φορτωμένα ύλη και Πολιτισμό, να προσπαθούν να συντονίσουν τα κουπιά τους πάνω στα στα κύματα. Τα ίδια κύματα..

Άραγε, φαντάζομαι αυτά που είδανε τα μάτια τους, ή τα βλέπω κι εγώ μέσα στα κύματα; Τα ίδια κύματα;

Black is black...

2011-07-26T18:40:00.006+03:00

Πόσο βαρετός πρέπει να έχω γίνει, επαναλαμβάνοντας συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, αναπολώντας όνειρα ανεκπλήρωτα και πεθαμένες ελπίδες.
Τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί, απ΄όλα όσα ελπίζω, ο δρόμος είναι μπροστά μου, τον βλέπω πεντακάθαρα μέχρι το τέλος και δεν οδηγεί πουθενά!

Ονειρεύομαι να γυρίσω στην πατρίδα για πάντα, να ξεκινήσω αυτό το δεύτερο και τελευταίο μέρος της ζωής μου με μια έκθεση φωτογραφίας, να επικοινωνήσω, να γνωριστώ μέσα από την τέχνη μου, να δείξω στους ανθρώπους τις φωτογραφίες που αγάπησα, να τους μιλήσω γι΄αυτές...

Τίποτα δεν δείχνει πως όλα αυτά μπορούν να πάρουν σάρκα και οστά, κι ας παλεύω κάθε μέρα ρετουσάροντας φωτογραφίες, ψάχνοντας για νοίκια και τιμές ακινήτων, αξιολογώντας ποια πράγματα θα πάρω μαζί μου και ποια θα αφήσω πίσω μου.

Κούραση; Έλειψη γεναιότητας; Φόβος; Ανασφάλεια;
Το ταξίδι στην Κρήτη είναι εύκολο.
Το δύσκολο ταξίδι, είναι αυτό μες την ψυχή μου...

Φαλάσαρνα

2011-07-26T11:16:00.005+03:00

Η Φαλάσαρνα, στα Χανιά, στην Κίσσαμο.
Ακόμα κι από μακριά σε εντυπωσιάζει. Δείχνει δυνατή και επιβλητική. Όπως η Κρήτη. Δείχνει υπερβολική. 'Οπως η Κρήτη

Θεόρατα σκοτεινόχρωμα βράχια, απέραντη αμμουδιά, και ένα κύμα που σου κόβει την ανάσα. Και μιλάμε για Αύγουστο μήνα, να σκάει ο τζίτζικας।

Παραθεριστές απ' όλα τα πιθανά και απίθανα μέρη παίζουν με τα κύματα। Το αέναο παιχνίδι της επιστροφής στη μήτρα
Η απέραντη αίσθηση ασφάλειας και σιγουριάς στην αγκαλιά της Μάνας..

Και η Μάνα θάλασσα, άλλο που δε θέλει ν΄αγκαλιάσει, να κανακέψει, να χαϊδέψει τα μωρά της. Να τα φιλέψει δροσιά κι αλάτι!

Και ο Πατέρας Ήλιος από πάνω, να τα καμαρώνει, να τα βλέπει να μεγαλώνουν, να απολαμβάνουν την ομορφιά της απλότητας μέσα στη φύση, μέσα στο πατρικό τους, έστω και για λίγες μέρες το χρόνο...

Πριν ξαναχωθούν στις σκοτεινές τσιμεντένιες σπηλιές τους, πριν ξανασυνδέσουν τα καλώδια του εγκεφάλου τους με τον ηλεκτρικό πολιτισμό..

Φαλάσαρνα. Αυτά τα συναισθήματα μου δημιούργησες. Σε ευχαριστώ που με έκανες για λίγο άνθρωπο. Για λίγο παιδί δηλαδή...

Παλιές φωτό...

2011-07-26T08:16:00.001+03:00

Η Κρήτη του χθες...
Όμορφα και δύσκολα χρόνια, ανώνυμοι κι επώνυμοι άνθρωποι που με τη θέλησή τους ή όχι, έγραψαν την ιστορία μας.
Κοιτάζω τις παλιές φωτογραφίες και ταξιδεύω με τη μηχανή του χρόνου...

Κρητικόπουλο με παραδοσιακή φορεσιά

ΧΑΝΙΑ - Το λιμάνι

Ο 2ος λόχος του 1ουΥ τάγματος της Κρητικής Πολιτοφυλακής

Το 1ο τάγμα Κρητικής Πολιτοφυλακής

ΣΦΑΚΙΑ - Γυναικεία ενδυμασία

Πλατεία Μαυροβουνίου με πολύ κόσμο

Λεωφόρος Διαδόχου Κωνσταντίνου

Κρητικοί χωροφύλακες και εύζωνοι εν στολή εκστρατείας

Κρητική πολιτοφυλακή

Κρητική ενδυμασία

Ιωάννης Πολυξίγκης

ΗΡΑΚΛΕΙΟ - Πανόραμα

Η νήσος Σπιναλόγκα

Επαναστάτες στο Θέρισο

Επαναστάτες στη Νεάπολη

Επαναστάτες Κισσάμου στο Θέρισσο

Διεθνείς σκοπευτικοί αγώνες εν Κρήτη, 1908

Το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας στο Ακρωτήρι

ΧΑΝΙΑ - Ιταλικό στρατόπεδο στα Χανιά

ΧΑΝΙΑ - Μια Παρασκευή εις τα πέριξ των Χανίων

XANIA - Οδός άγουσα εις Χαλέπαν

XANIA - Άποψη Χανίων

Είμαι δολοφόνος χοχλιών!

2011-07-25T21:34:00.005+03:00

Ναι, λυπάμαι που το λέω, αλλά είμαι.

Δεν έχει σημασία αν η πρόθεσή μου δεν ήταν το έγκλημα αλλά ένα αθώο μαγείρεμα, το αποτέλεσμα όμως ήταν ο φόνος...

Και εξηγούμαι:
Τι δουλειά είχα να μαγειρέψω χοχλιούς μπουμπουριστούς, χωρίς να ξέρω; Και μη μου πείτε ψάξε για συνταγή στο διαδίκτυο και άλλες τέτοιες μπούρδες, γιατί εκεί ήταν που την πάτησα.

Δέκα συνταγές για το ίδιο πράγμα, και οι δέκα διαφορετικές! Άλλη με αλεύρι, άλλη χωρίς. Άλλη με ξύδι, άλλη με κρασί, άλλη ακριβώς 5 λεπτά τηγάνισμα, άλλη μέχρι να πάψουν να τραγουδάνε, και του κώλου τα εννιάμερα...

Και είχα κάτι χοχλιούς τεράστιους, ολοζώντανους, πεντακάθαρους, κατ΄ευθείαν απ΄την πατρίδα!

Ανακατεύω λοιπόν τις συνταγές, και βγάζω κάτι σα μέσον όρο. Τι τόθελα; δεν έπαιρνα μία στην τύχη;

Βάζω την πρώτη τηγανιά (ήθελα να τα μαγειρέψω και όλα, τρομάρα μου), καλά ξεκίνησα μέχρι που τα έσβησα με το ξύδι. Δεν ξέρω αν έβαλα πολύ, ή παραέκαιγε το λάδι, πάντως επακολούθησε ντουμάνι, μου κόπηκε και η αναπνοή για λίγο, αυτό ήταν, πάει την πούτσισα σκέφτηκα, αλλά ευτυχώς έβαλα στο φουλ τον απορροφητήρα, άνοιξα πόρτες, παράθυρα, και τη γλύτωσα!

Χωρίς να τους δοκιμάσω, σίγουρος για την επιτυχία μου, προχώρησα στη δεύτερη τηγανιά. Εκεί που κόντευε να τελειώσει, λέω, ας φάω ένα απ΄τους έτοιμους, να μου φύγει κάπως η λιγούρα. Αφού κατακάηκα, διαπιστώνω πως ήταν λίγο σκληροί.

Τι κάνουμε τώρα; Πως μαλακώνουν; Το τηγάνι ήδη πέταγε καμένα λάδια, ήμουν κι εγώ λαδωμένος, με έπιασε κι ένας μικροπανικός, λίγο θέλει το μυαλό να πάρει ανάποδες στροφές;

Χρειάζονται κι άλλο ψήσιμο σκέφτηκα. Όσο πιο πολύ, τόσο μαλακώνουν συμπέρανα μαλακωδώς.

Τους αφήνω λοιπόν κανά μισάωρο (όχι πιο πάνω, μη μου γίνουν πολύ νερουλοί), και μετά ρίχνω από πάνω τους και τους έτοιμους να μαλακώσουν κι αυτοί, σε μια κουζίνα που έμοιαζε με κόλαση, με τις θερμοκρασίες στα ύψη, τα λάδια να κοχλάζουν, ξεραμένα ξύδια, καμμένα αλεύρια, και τους χοχλιούς να πετάγονται παντού στην προσπάθειά μου να ανακατέψω ένα διπλογεμάτο τηγάνι....

Μη τα πολυλογώ, τελικά δεν έμεινε τίποτα. Οι σάρκες τους συρρικνώθηκαν και έγιναν σαν μικροσκοπικές καυτές μούμιες. Κανένα ζωντανό πλάσμα στον πλανήτη δεν θα μπορούσε να τις φάει, ή έστω να τις ξεκολλήσει από τα μισοδιαλυμένα απ΄τη φωτιά και σπασμένα απ΄το ανακάτεμα κελύφη τους.

Δε λυπάμαι τους χοχλιούς που δεν έφαγα, αλλά τα δυστυχισμένα αυτά ζωάκια, που βασάνισα και σκότωσα άδικα. Που έκαναν όλο αυτό το ταξίδι πεντακάθαρα και ολοζώντανα σαν χαρούμενα μωράκια, για να πέσουν στα χέρια ενός σαδιστή δολοφόνου.

Καστέλλι Πεδιάδας

2011-07-23T12:46:00.006+03:00

Αυτή είναι μια σπάνια γκραβούρα του Βενετσιάνικου κάστρου με το χωριό γύρω του, που ανακάλυψε ο πατέρας μου ο Σοφοκλής, γέννημα θρέμμα Καστελλιανός, πριν πολλά χρόνια σε ένα παλαιοπωλείο στο Μοναστηράκι.
Εγώ με τη σειρά μου, αν και γεννήθηκα στην Αθήνα, θεωρώ το Καστέλλι σαν το χωριό μου, ένα αγαπημένο κομμάτι απ' τη μεγάλη μου πατρίδα την Κρήτη που δεν έπαψα στιγμή να αναπολώ και να ονειρεύομαι την ώρα που θα επιστρέψω κοντά της για πάντα!

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν την πρώτη εγγραφή, με το Καστέλλι της πεδιάδας, τιμής ένεκεν όπως καταλαβαίνετε: Κτισμένο σε ένα εύφορο κάμπο με αμπέλια και ελιές 36 χλμ από το Ηράκλειο. Η διαδρομή είναι Ηράκλειο - Κνωσσός - Σκαλάνι - Μυρτιά - Αποστόλοι - Καστέλλι. Από τον βόρειο άξονα της Κρήτης μπορούμε να πάμε μέσω Γουβών - Σμαρίου. Από την Χερσόνησο, ακολουθώντας τη διακλάδωση δεξιά της εθνικής οδού Ηρακλείου-Χερσονήσου (14 χλμ.)

Η πρώτη αναφορά για το χωριό γίνεται το 1583 από τον Ενετό Καστροφύλακα που το αναφέρει Pediada Proprio με 543 κατοίκους. Πολύ αργότερα το 1671 στην τούρκικη απογραφή αναφέρεται σαν Nefs Pediye με 150 χαράτσια. Το 1834 στην αιγυπτιακή απογραφή αναφέρεται Kasteli με 18 χριστιανικές και 15 τούρκικες οικογένειες. Οι αναλογίες άλλαξαν το 1881 που την βρίσκει έδρα του ομώνυμου δήμου, με 526 χριστανούς και 118 τούρκους. Σήμερα εξακολουθεί να είναι έδρα του Δήμου Καστελλίου της επαρχίας Πεδιάδας με 2.000 περίπου κατοίκους. To φρούριο από το οποίο πήρε το όνομα και το χωριό, ήταν πάνω σε ένα μικρό λόφο, πάνω στον οποίο σήμερα είναι το γυμνάσιο Καστελλίου. Σαν πρωτεύουσα της επαρχίας Πεδιάδας, το Καστέλι έπαιξε σημαντικό ρόλο: Αποτέλεσε το πνευματικό κέντρο, αφού στο γυμνάσιο του φοιτούσαν όλοι οι νέοι των γύρω περιοχών του Οροπεδίου του Λασηθίου. Από οικονομικής άποψης αποτέλεσε επίσης το εμπορικό κέντρο της περιοχής από όπου διακινούνταν τα προιόντα της περιοχής μέσα από ένα παζάρι, που εξακολουθεί να γίνεται ακόμα και σήμερα στο κέντρο της πόλης.

Ο δήμος Καστελλίου, οι σχολικές κοινότητες (με την έντονη διαδυκτιακή δράση) και ο πολιτιστικός σύλλογος διοργανώνουν κάθε χρόνο σπουδαίες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Αξίζει τον Αύγουστο να διασκεδάσετε στη "Γιορτή του Ξενιτεμένου" με πολλές συναυλίες, μουσική, εκθέσεις, πολιτιστικά δρώμενα. Εγώ τουλάχιστον θα είμαι εκεί!

Το πατρικό μου. Έρημο και εγκαταλειμμένο, ανήκει σε συγγενείς. Στα αφτιά του ακόμα θα αντηχούν οι χαρές, οι λύπες, οι ανάσες του παππού και της γιαγιάς, τα γέλια του πατέρα και των αδελφών του να παίζουν κυνηγητό με κοντά παντελονάκια. Γερασμένο πια, περιμένει και το δικό του τέλος. Δεν είναι κακό αυτό, κάθε τέλος είναι και μια καινούργια αρχή.....

Το Μεϊντάνι - η πλατεία, υπό το βλέμμα της προτομής του παπού μου, Στέλιου Σακόρραφου. Ηρεμία, δροσιά, χαλάρωση ανάμεσα σε δικούς σου φιλικούς ανθρώπους. Πως να μη δεις τη ζωή αισιόδοξα με μια τσικουδιά στο Μεϊντάνι;

Μάταλα 2011

2011-06-13T10:47:00.020+03:00

Οι χίπυς επιστρέφουν στα παλιά τους λημέρια (για όσους αδυνατούν να ενοήσουν τι σημαίνει χιπισμός, τι σημαίνει επιστροφή, και τι παλιά λημέρια).

Γιατί οι χίπυς,
με τα λουλούδια και την μαριχουάνα τους, με την αγάπη και τα κοινόβια, με το σεξ, τη μουσική, τα χρώματα και την ψυχεδέλεια,
είναι οι μόνοι που δεν ευθύνονται για τον κόσμο του σήμερα
και το χάος του αύριο...

Γιατί οι χίπυς,
ήταν γραφικοί για τους πολλούς, γιατί οι πολλοί τους ζήλευαν, μη έχοντας το θάρρος να τους ακολουθήσουν.
Γιατί τότε οι πολλοί, πίστευαν μόνο τους κουστουμάτους, που μισούσαν τους χίπυς (τώρα οι πολλοί μισούν τους κουστουμάτους, μα είναι πιά αργά)..

Γιατί οι χίπυς
ήταν και είναι μια ιδέα, ένας συνειδητός τρόπος ζωής, μια ολόκληρη εποχή, χωρίς ενοχές, επιστροφές και λημέρια.

Μερικές φωτογραφίες του χθες, ίσως θυμίσουν σε κάποιους, κάτι...

Και ένας γάμος!

* Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες είναι του δημοσιογράφου κ. Νίκου Ζερβονικολάκη. Τον ευχαριστώ ιδιαίτερα!

Προσοχή τις αναλογίες!

2011-06-03T07:47:00.004+03:00

Η Ελλάδα καταρρέει.
Εδώ και δεκαετίες, οι αλήτες που ψηφίζαμε με τόσο πείσμα και φανατισμό, δεν έκαναν τίποτα άλλο, παρά να φρακάρουν τους αμέτρητους λογαριασμούς τους στις παγκόσμιες τράπεζες, με τα λεφτά μας, που εμείς οι αφελείς μαλάκες τους εμπιστευόμαστε

Δε νομίζω να υπάρχει έντιμος πολιτικός, να υπάρχει άνθρωπος που ξεκινά πολιτική καριέρα, χωρις να έχει βάλει στόχο να τα οικονομίσει. Πως αλλιώς δικαιολογούνται τα τεράστια ποσά που ξοδεύει προεκλογικά; Γιατί νομίζετε πως πουλάει ότι έχει και δεν έχει για φέιγ βολάν, αφίσες και κεράσματα; Από μεράκι, ή από αγάπη για την έρημη την πατρίδα;

Προσέξτε σύντεκνοι, γιατί η Κρήτη μας, μετά τον μεγάλο Βενιζέλο, πολλά απ΄τα εν λόγω καθίκια έχει γεννήσει, ή έστω υποθάλψει. Προδότες ποδοπατούν τα άγια χώματα μας, καμαρώνοντας μάλιστα και διαλαλώντας την Κρητική καταγωγή τους! (Είναι αυτοί που αν ζούσαν στα ηρωϊκά χρόνια της επανάστασης, αντί να πάρουν τα όπλα στα βουνά, θα έκαναν τις καμαριέρες του πασά).

Τώρα που η Ελλάδα καταστράφηκε, που είναι αδύνατον να μην χρεοκοπήσει, συνεχίζουν χωρίς ίχνος ντροπής να ξεπουλάνε ότι ξεπουλιέται, ότι κατέκτησαν με αίμα και δάκρυα οι αδικοσκοτωμένοι όπως αποδεικνύεται πρόγονοί μας.

Το σκεπτικό τους;
"Μάζεψε όσα μπορείς τώρα που γυρίζει, για νάχουμε να τρώμε τη νύχτα που θα φύγουμε!"
"Πούλα, ξεπούλα, κλέψε, άρπαξε ότι προλάβεις, όσο οι δημοσιογράφοι στη γωνιά θα μας κρατάνε τσίλιες!".

Γιατί απ' την επόμενη μέρα της πτώχευσης (θα είναι η 5η στην ιστορία μας), αφού ανασηκώσουμε τα μανίκια και στρωθούμε στη δουλειά, θα διαπιστώσουμε πως δυστυχώς, δεν υπάρχει Ελλάδα να ξαναφτιάξουμε απ΄την αρχή. Τα πάντα θα ανήκουν σε κάποιους ξένους. Ξηρά, θάλασσα, ουρανός και υπέδαφος.
Την επόμενη της πτώχευσης, θα ξυπνήσουμε δούλοι...

Τι μπορούμε να κάνουμε τώρα;
Τίποτα σοβαρό. Ότι ήταν να κάνουμε, το κάναμε, κουνώντας τα σημαιάκια τους και παίζοντας πολιτικές μπουνιές αναμεταξύ μας.
Τώρα καμιά μούτζα, κανά γιαούρτι, όπου εμφανίζονται, έτσι για να τους πείσουμε ότι ξυπνήσαμε.

Αλλά προσοχή, μη ξεχνάμε τις αναλογίες: Μια μούτζα στην μούρη τους, τρείς στη δικιά μας...

ΟΦΗ για πάντα!

2011-05-24T18:29:00.008+03:00

Ο ΟΦΗ ούτε και φέτος θα ανεβεί στην κατηγορία που του ανήκει, εκεί που είναι η θέση του...
Τελικά, ο ΟΦΗ είναι ολόκληρη η Κρήτη, η ιστορία του παράλληλη, γεμάτη πόνους, χαρές και άπειρες αδικίες.
Λέω μεγάλα λόγια; είμαι βλάσφημος ή απλά φιλοσοφώ;

Δεν ξέρω, εγώ που ζω (προς το παρόν) μακριά από την Κρήτη, γνωρίζω καλά το πόσο μου τη θύμιζε σε κάθε νίκη του, σε κάθε επιτυχία, το πόσο υπερήφανο με έκανε, πόσες ελπίδες μου χάριζε από το πουθενά...

Με τον πατέρα μου που πια δεν ζει, αλλά στα νιάτα του φόρεσε την ασπρόμαυρη στολή μέσα στη χαράδρα που λεγόταν γήπεδο, πήγαμε θυμάμαι στην Ελευσίνα, να ζήσουμε το όνειρο.

Πιτσιρικάς ήμουν, αλλά θυμάμαι σαν νάταν χθες την πλατεία Κάνιγγος γεμάτη πούλμαν να φορτώνουν ενθουσιώδεις Κρητικούς με σημαίες και τσικουδιές, για τον μεγάλο πρώτο αγώνα μπαράζ με τον Πανελευσινιακό, για την άνοδο στην Α' Εθνική.

Θυμάμαι ακόμα όταν δεχθήκαμε το δεύτερο γκολ (2-1 το αποτέλεσμα), το γήπεδο βουβάθηκε, γιατί ήταν γεμάτο δικούς μας φίλαθλους. Οι Ελευσίνιοι το άκουγαν στα ραδιόφωνα απ΄έξω!

Ακολούθησαν δυο νίκες μας στην Κρήτη και ο ΟΦΗ θρονιάστηκε ολόκληρες δεκαετίες στη φυσική του θέση. Ονόματα; Κοιτάξτε την φωτογραφία και θυμηθείτε. Επιτυχίες; Αμέτρητες.

Και ύστερα ήλθαν τα σκουλήκια, τα τρωκτικά και οι σαρανταποδαρούσες. Η δόξα βλέπετε έχει φαΐ. Η δόξα μαζεύει στο εκτυφλωτικό της φως όλα τα έντομα. Η δόξα έχει λεφτά, μπορεί να πουληθεί σε μικρά ή μεγάλα κομμάτια, η δόξα μπορεί να κάνει τον ασήμαντο διάσημο και τον νάνο γίγαντα!

Τώρα ποιος φταίει; Η καλή μας η καρδιά φταίει. Η αφέλειά μας. Η εμπιστοσύνη μας στον κάθε κερατά, το φιλότιμό μας, που νομίζουμε πως τόχουν όλοι.
Έτσι δεν την πατάγαμε μια ζωή στην Κρήτη; (Για κοιτάξτε λίγο την ιστορία της).
Γιαυτό μου τη θυμίζει ο ΟΦΗ
γιαυτό θα τον αγαπώ για πάντα...

Επιστροφή 1

2011-04-05T09:36:00.018+03:00

Όταν θάρθει εκείνη η μέρα, (μεσημέρι θάναι γύρω στις 3, έτσι μούχει κάτσει)
μια μαύρη πέτρα μη ξεχάσω να πάρω μαζί μου
να την πετάξω στη θάλασσα απ΄την πρύμη
καθώς θα βγαίνουμε απ΄το λιμάνι του Πειραιά....

Όχι δεν είμαι αχάριστος,
Αθήνα και Πειραιάς αγκάλιασαν τα παιδικά μου όνειρα
με αγάπη, στοργή και σεβασμό.
Και τι δεν μου προσέφεραν!
(Η Αθήνα το πρώτο φως, την αίγλη του γερασμένου μεγαλείου της, ο Πειραιάς τη δροσιά του Σαρωνικού, το νησί του Πόρου, που τόσο αγάπησα)
αλλά κι εγώ, τους τα ανταπέδωσα,
μ΄ όλα τα χρόνια της ζωής μου για αντάλλαγμα.

Όταν θα μπαίνουμε στο λιμάνι της Σούδας (ηλιοβασίλεμα το ονειρεύομαι)
δεν θα κουβαλάω μαζί μου ψευδαισθήσεις
(Τα καλά χρόνια φύγανε, τ' άφησα -ή μ΄άφησαν- πίσω
κι ο Παράδεισος ανύπαρκτος, μια ουτοπία των φοβισμένων και τίποτα άλλο).
Ίδιους ανθρώπους πάνω-κάτω θα συναντήσω κι εδώ, ίδιο χώμα θα πατήσω.
(Μόνο που κάποιοι απ΄αυτούς μια μέρα θα με αποχαιρετήσουν,
μόνο που στο χώμα αυτό μια μέρα θα επιστρέψω)...

Ελπίδα-Λογική, σημειώσατε 2

2011-04-02T09:07:00.010+03:00

Το Πάσχα πλησιάζει...
Σε λίγες μέρες, κόκκινα αυγά, αρνιά στα τσιγκέλια και κοκορέτσια, σούβλες, κάρβουνα, λουλουδένια στεφάνια του Επιτάφιου και μασούρια από αφράτα χωριάτικα λουκάνικα θα δώσουν τον δικο τους, ιδιαίτερο φανταχτερό τόνο στην μισοπεθαμένη-μισοζώντανη αγορά.
Η κοιμισμένη ελπίδα χασμουριέται ξυπνώντας απ΄τη φασαρία της κίνησης.
- "Αυτό το Πάσχα, θα πάμε στο χωριό, ο κόσμος να χαλάσει!" μουρμουρίζει τεντώνοντας νωχελικά τα χέρια.
Μα να που ξυπνάει και η λογική. Όχι πως κοιμόταν δηλαδή, δεν την έπαιρνε σε τέτοιους καιρούς να ξαποστάσει, είχε γλαρώσει για λίγο, μα σαν άκουσε την τεμπέλα ελπίδα να μιλάει έτσι απερίσκεπτα, τα πήρε στο κρανίο και πετάχτηκε πάνω ζοχαδιασμένη.
- "Αυτό το Πάσχα, ξέσπασε, θα κάτσουμε στα (κόκκινα) αυγά μας! Και τα φράγκα του ταξιδιού, ας τα ρίξουμε σε κανά νοίκι, μη μας πετάξει έξω (με το δίκιο του) ο σπιτονοικοκύρης και γίνουμε ρεζίλι στα σουβλισμένα αρνιά και στα σπλινάντερα!
"Ναι, αλλά δικαιούμαστε έστω μια βδομάδα το χρόνο ξεκούρασης. Να δούμε φίλους, συγγενείς, να ξυπνάμε το πρωί και να μην έχουμε την έννοια της δουλειάς, να 'μαστε ελεύθεροι ρε παιδί, έστω για λίγο, το 'χουμε ανάγκη!" Άρχισε τα (λογικά) επιχειρήματα η ελπίδα, με τη φωνή της απαλή και μελιστάλαχτη, μπας και πείσει την ασχημομούρα λογική, για το αυτονόητο.
- "Δεν τα βαρέθηκες ακόμα αυτά, λιγούρη Νεοέλληνα;" Πετάχτηκε έξαλλη η λογική. "Μια ζωή στο τσάμπα, ίσα τα λεφτά της βενζίνης ή τα εισιτήρια, όσα χρειάζονται να φτάσεις στο χωριό, στο πατρικό, ν΄αρμέξεις τους γέρους σου ξεπουλώντας τη χαρά, τη νοσταλγία και το φιλότιμό τους με γαρδούμπες, κοντοσούβλια και ουίσκια; Μέχρι εδώ ήταν αυτά. Τώρα, όπως τα κατάφερες, με τα δάνεια, τις αγορές, τις μετοχές (τρομάρα σου) και τους πολιτικάντιδες που τους κουνούσες τη σημαία, κάτσε σπιτάκι σου και τραγούδα!
- "Και το κοκορέτσι;"
- "Φάε γιουβέτσι!"
- "Και οι γαρδούμπες;"
- "Φάε θρούμπες!"
- "Και το ταξίδι;"
- "Πιες λίγο ξύδι!"

Λέξεις μεζέδες...

2011-03-18T19:29:00.010+02:00

Γράφω σ΄αυτό το μπλογκ για την Κρήτη και μ΄ένα μαγικό τρόπο, νομίζω πως βρίσκομαι εκεί, πως τα γράμματά μου γίνονται βήματα πάνω στο χώμα της, και το ακόμα πιο τρελό, πως με όλους όσους με διαβάζουν είμαστε μια παρέα που πίνουμε τσικουδιές και διασκεδάζουμε!

Ακούγεται αστείο, ίσως και όταν επιστρέψω κάποια στιγμή στην Κρήτη, να μη συναντήσω κανένα απ΄όλους εσάς τους ψηφιακούς μου φίλους, ίσως οι περισσότεροι να ζήτε και σεις μακριά απ΄την Κρήτη, αλλά εγώ, με τη φθαρμένη απ΄την υπερβολική χρήση φαντασία μου, τα βλέπω αλλιώς!

Μη κολλάτε λοιπόν στα κείμενα και στο (πυροβολημένο) συντακτικό μου. Δείτε τις λέξεις μου σα μεζεδάκια: Δοκιμάστε ένα ρήμα-ντάκο, απολαύστε μια περιγραφή-σκαλτσούνι ή μια φωτογραφία-χοχλιό μπουμπουριστό.
Και πάνω απ΄όλα, δώστε βάση στο συναίσθμα που λικνίζεται αισθησιακά πίσω από την digital γραμματοσειρά
Δείτε το σαν καραφάκι που πηγαινοέρχεται από χέρι σε χέρι, χωρίς ποτέ να αδειάζει.
Πιείτε το σαν νοσταλγία-ρακόμελο, έτσι στην υγειά μου ρε γαμώτο...

Παλιές φωτογραφίες...

2011-03-18T17:22:00.031+02:00

Τοπία παλιά κι αγαπημένα. Ασπρόμαυρες ανθρώπινες φιγούρες δικών μας ανθρώπων, που δεν θα ξανακινηθούν ποτέ...
Χαρούμενες και θλιβερές ιστορίες. Έρωτες, πάθη και συναισθήματα...
Όλα ανήκουν στο χθες, αλλά θα ζουν αιώνια μέσα σ΄αυτές, τις κιτρινισμένες φωτογραφίες.
(Κάντε κλικ πάνω τους για να τις δείτε σε υψηλή ανάλυση).

ΑΓ ΝΙΚΟΛΑΟΣ - 1920

ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ - 1911

ΜΑΡΩΝΙΑ ΣΗΤΕΙΑΣ - Ενετικός νερόμυλος - 1911

ΗΡΑΚΛΕΙΟ - Κρήνη Μοροζίνι - 1920

ΗΡΑΚΛΕΙΟ - Λεωφόρος Καλοκαιρινού - 1920

ΛΑΚΚΟΙ οικογένεια Μάντακα - 1911

XANIA Πλατεία Μαυροβουνίου - 1920

XANIA - 1911

ΧΑΝΙΑ - 1911

Μαλακομαγνήτης...

2011-02-25T12:31:00.016+02:00

Κάθομαι και προβληματίζομαι: Άραγε γεννήθηκα μαλάκας, ή σιγά-σιγά οι συνθήκες της ζωής και οι εμπειρίες με μεταμόρφωσαν σε μαλάκιο;

Ψάχνω πότε δικαιώθηκα σε κάτι, σπάω το κεφάλι μου αν ποτέ επαληθεύτηκε το "εδώ πληρώνονται όλα", πάπαλα..
Δεν μ΄αρέσει να το παίζω σαν κάτι χαζογκόμενες που κάθονται και κλαίνε τη μοίρα τους, Κρητικός είμαι άλλωστε, ο αγώνας, η μάχη είναι στο αίμα μου, αλλά....
Υπάρχουν όρια; Κατά τη γνώμη μου όχι. "Τα όρια είναι φτιαγμένα για να τα ξεπερνάμε" λένε μερικοί φιλόσοφοι και μάλλον έχουν δίκιο.
Άλλο όμως να τα δοκιμάζεις ανεβαίνοντας τα Ιμαλάϊα για παράδειγμα και άλλο με το να προσπαθείς να αποδείξεις στους ανόητους το αυτονόητο.
Είναι αυτό που είπα στην αρχή. Να αισθάνεσαι μαλάκας και να το διαβάζεις στα μάτια τους αποπάνω...
Όποτε επαναστάτησα μπροστά στην αδικία, όποτε έσκηψα πάνω στο ξένο πρόβλημα, όποτε βοήθησα (όπως μπορούσα) κάποιον ή κάτι, πάντα κατέληγα ο κακός της υπόθεσης.
Θύμα και θύτης ενωμένοι εναντίον μου. Πως διάολο το καταφέρνω; Μήπως βοηθάω αποκλειστικά μαζοχιστές, ή μήπως τελικά είμαι εγώ ο μαζοχιστής;
Όχι δεν είμαι. Εμένα μου αρέσει το φως και θάλασσα. Η αγάπη, η μουσική, μου αρέσει να γελάω παρόλο που τόχω κόψει τα τελευταία χρόνια. Μου αρέσει να κάνω πλάκες με τα πρόσωπα που αγαπάω.
Αδιαφορώ για όσα δεν γουστάρω. Τους γυρίζω την πλάτη, βουλώνω τ΄αφτιά μου, δεν μπαίνω σε αντιπαραθέσεις, είναι σαν μην υπήρξαν για μένα ποτέ.
Κι όμως, λες και με βάλανε στο μάτι. Αισθάνομαι σαν τον τρελό του χωριού, που δεν πείραξε ποτέ κανένα κι όλοι του πετάνε πέτρες.
Εγώ μαλάκας; Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αρχίζω να αμφιβάλω. Και όλοι οι παραπάνω δηλαδή τι είναι;
Μάλλον τραβάω γύρω μου τους μαλάκες σαν μαγνήτης. Κάτι σαν μαλακομαγνήτης ένα πράγμα...

Το facebook με έκανε νταντά!

2011-02-05T11:16:00.006+02:00

Ειπα κι εγώ να γραφτώ στο facebook, να αποκτήσω φίλους απ΄την Κρήτη, να ανταλλάξουμε ιδέες και απόψεις και που ξέρεις, όταν κάποια μέρα επιστρέψω στο Νησί, να με περιμένει ένας φίλος, μια φίλη, να ξέρω κάποιο κέντρο, ένα πολιτιστικό χώρο, να πάω ν΄ακούσω ένα τραγουδιστή!
(Μάλλον και ο blogger μαλακίζεται, και όλο μου βγάζει κινέζικα και λάθος στοίχιση). Άρχισα λοιπόν να προσθέτω φίλους στην εγγραφή μου, στην οποία παρεπιπτόντως είχα δώσει τα αληθινά μου στοιχεία, που πάει να πει δεν έψαχνα για γκόμενες, για να το παίξω Ταρζάν!
Άντε λοιπόν, 10 φίλοι, 20 φίλοι, 30 κλπ.
Όπου έβλεπα επώνυμο που τέλειωνε σε ακης, όπου έβλεπα λιράρη, βράκα και Κρήτη, έστελνα και μια πρόσκληση φιλίας।
Και εκεί, στα καλά καθούμενα που λέει ο λόγος, μου εμφανίζεται ένα μήνυμα που μου λέει πάνω κάτω, πως επειδή μπορεί να ενοχλώ κάποιους που δεν γνωρίζω και τους προσκαλώ, για να με τιμωρήσει, μου κόβει λέει για 4 ημέρες την επικοινωνία με φίλους!
Ρε δε γαμιέσαι που θα με κάνεις νταντά, ψηφιακή μαλακία του κερατά;
Αν εσύ με απέκλεισες απ΄τους φίλους μου για 4 μέρες, εγώ σε αποκλείω από τον εαυτό μου για πάντα.

ΥΓ.: Και να μην αρχίσει η εταιρεία να με παρακαλάει και να μου στέλνει δωράκια (λαπτόπ, κάμερες κλπ) για να ξαναγραφτώ, παρακαλώ να με αφήσει ήσυχο...

Οι φίλοι μου!

2011-01-12T20:31:00.004+02:00

Μια στα χίλια γράφω σ΄αυτό το μπλογκ, γιατί είμαι τσαντισμένος βλέποντας την Κρήτη ν΄απομακρύνεται από τα τεντωμένα δάκτυλα των χεριών μου, παρά να με πλησιάζει.

Σίγουρα κάπου θα φταίω και εγώ. Στο κάτω κάτω, εγώ δεν έφταιγα πάντα;
Κι όμως υπάρχουν κάποιοι φίλοι, που με επισκέπτονται καθημερινά. Βλέπουν την πόρτα μου κλειστή και φεύγουν, χωρίς όμως να το βάζουν κάτω.
"Αύριο πάλι" σκέφτονται...
Γιατί άραγε όμως έρχονται; Με αγαπάνε ίσως; Κάποια πράγματα που έγραψα κάποτε τους άρεσαν ίσως; Πατάνε το λιγκ από συνήθεια, όπως εγώ πηγαίνω κάπου ακολουθώντας συγκεκριμένη πορεία και πρωτόκολλα, ίσως;
Ας μην το ψάχνω όμως σε τόσο βάθος. Δεν είμαι ψυχολόγος άλλωστε, ένας μπλόγκερ της πλάκας είμαι, όμως όλα αυτά μου δίνουν μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια.
Μεγάλη τιμή μου πατριωτάκια που με επισκέπτεστε, χωρίς να το αξίζω.
Ελπίζω κάποια στιγμή να γράψω κάτι δυνατό, κάτι που να εκφράζει την Κρήτη μας, έτσι για να μη πηγαίνει ο κόπος σας άδικα!

Κρητών Νόστος.

2010-11-23T18:50:00.011+02:00

Συμπέρασμα;
Για μένα, όλα αρχίζουν και τελειώνουν στην Κρήτη!
Το τοπίο; Οι άνθρωποι; Η ηρωϊκή της ιστορία; Όλα μαζί, ή ένα ένα χωριστά,
εκεί ανάμεσα απ΄τις λέξεις, τις αναμνήσεις, το αίμα.

Γυροφέρνεις στα μπλογκς: Φωτογραφίες, έρωτες, ποίηση και ηλεκτρονικό συναίσθημα, Ελλάδα με βουνά και θάλασσα, πολιτικάντιδες, ειδήσεις, αποκαλύψεις της πλάκας, και μόνο σαν βρεθείς σε κάποιο δικό μας έστω και ψηφιακό στέκι, καταλαβαίνεις τι θα πει φιλία, τι θα πει κοινή αγάπη, τι θα πει νοσταλγία, τι θα πει Κρήτη...

Δεν υπάρχει περίπτωση, τόχω πάρει απόφαση.
Κρητών Νόστος δε λέει και ο συνονόματος ο Μπικάκης;

Ο θεός της Κρήτης να μας έχει καλά।
Όχι αυτός που είναι τώρα απάνω, αυτός μας έχει γραμμένους στα θεϊκά του ...
Για το θεό της Κρήτης τον παλιό εννοώ।
Αυτόν του Μίνωα, του παππού μας...

- Αφιερωμένο στον καλό μου θείο Γιώργη Χαραλαμπάκη που έφυγε απ΄τη ζωή πριν λίγες μέρες, στο αγαπημένο του Καστέλλι της Πεδιάδας...

Ποτό από τον τόπο σου κι ας ειν΄και νερομένο

2010-10-23T09:42:00.011+03:00

Στο σπίτι μου έχω ένα μπαράκι (έπιπλο εννοείται, όχι επιχείρηση) που τα περισσότερα μπουκάλια του περιέχουν τσικουδιές και ρακόμελα.

Απ΄τα Χανιά, απ΄το Ηράκλειο, απ΄όλη την Κρήτη θα έλεγα, έχω φτιάξει μάλιστα και ταμπελίτσες που τις φοράνε σαν κολάρα στους επιμήκεις λαιμούς τους, πάνω στις οποίες αναφέρω με καλλιγραφικά γράμματα τον τόπο προέλευσής και την ημερομηνία απόκτησής τους.
Και όμως, δεν μπορώ να τα πιω εδώ, μονάχος, μακριά απ΄την Κρήτη...
Και τι μεζέδες δεν βάζω. Φρέσκες αγκινάρες, κουκιά, αγγουράκια, μέχρι ντάκους φτιάχνω, χώρια τη μουσική που απ΄την ένταση με μουτζώνουν γείτονες και περαστικοί από τα γύρω τετράγωνα, τίποτα! Δεν πάει κάτω ρε γαμώτο!
Και όμως. Σαν έρθει μια στα χίλια κανάς φίλος απ΄την Πατρίδα, το πρόβλημά μου είναι αν θα μας φτάσουν τα μπουκάλια και οι μεζέδες.
Έτσι έχουν τα πράγματα. Κάθε ποτό θέλει τον τόπο του, το κλίμα του, τις μυρωδιές του, ακόμα και τη μιζέρια του.
Έτσι έλεγαν οι παππούδες μας, έτσι θα λέω και εγώ στα εγγόνια μου, (που θ΄αποκτήσω αν βρεθεί καμιά καλή και πανέμορφη κοπέλα, πολύ νέα, πολύ πλούσια και μορφωμένη και μ΄αγαπήσει τώρα στα γεράματα μ΄αυτά τα χάλια).
Χικ!

Και το πλοίο φεύγει...

2010-08-19T19:02:00.000+03:00

Η Κρήτη

γιγάντιο πετροκάραβο

πλωτό κάστρο γεμάτο όνειρα

απομακρύνεται αργά, υπερήφανα,

κοιτώντας μόνο μπροστά

μέσα απ΄τη μπρούτζινη πυξίδα του χρόνου...

Τη βλέπω να χάνεται αργά

πίσω απ΄τη δύση του Ήλιου (ίδια με τη δύση που την γνώρισα και την αγάπησα).

Βυθίζομαι στο κόκκινο νερό.

Στροβιλίζομαι στο θαλάσσιο κενό που δημιούργησε η απουσία της.

Άραγε που πνίγομαι;

Στα Χανιά; Στα λευκά Όρη, ή στο αγαπημένο μου Καστέλλι;

Και τι έγινε;

2010-07-22T20:09:00.001+03:00

Και τι έγινε που ξέρουμε πεντέξι κωδικούς;

Που μπορούμε να "ξεκλειδώσουμε" τα νοήματα που κρύβει το ηλιοβασίλεμα ή το φτερούγισμα ενός γλάρου;

Και τι έγινε αν γνωρίζουμε τα ονόματα των κυμάτων,

αν καταλαβαίνουμε τους στίχους των τραγουδιών της φάλαινας,

κάτω στα γνώριμα σκοτεινά βάθη των ωκεανών;

Κάποιοι μπορεί να μας θεωρήσουν και τρελούς!

Επειδή μας βλέπουν να μιλάμε με τη θάλασσα,

να χαιρόμαστε για ένα περίεργο βότσαλο που βρήκαμε στην παραλία

ή και να δακρύζουμε από συγκίνηση, στη θέα ενός ασήμαντου γι αυτούς κοχυλιού.

Μερικές φορές καμαρώνουμε,

αισθανόμαστε προνομιούχοι που έχουμε αυτά τα μαγικά κλειδιά,

που ανοίγουν τις πύλες των ονείρων και της συγκίνησης!

Κατά βάθος όμως, αισθανόμαστε μοναξιά.

Είμαστε λίγοι και δυστυχώς σκορπισμένοι στα τέσσερα σημεία της Γης.

Έχουμε την Ευλογία να βλέπουμε πέρα απ΄τα σύνορα της ανθρώπινης μιζέριας,

μα παράλληλα την Κατάρα να μη μπορούμε να μοιραστούμε

τη συγκίνηση της εμπειρίας μας....

Στο παλιό λιμάνι...

2010-06-10T19:27:00.000+03:00

Σε λίγο θα δύσει στο παλιό λιμάνι των Χανιών.

Πίνω τον καφέ μου παρατηρώντας τη θάλασσα που αλλάζει χρώματα στη μπούκα του λιμανιού.

Γιαυτό μ΄αρέσει η θάλασσα. Δεν μένει ποτέ ίδια. Σαν την ψυχή μου (γιατί η ζωή μου, θυμίζει πιο πολύ τα βράχια, που παραμένουν ακίνητα κι ανήμπορα, μέχρι να τα λιώσει το κύμα και να τα κάνει σκόνη).

Περιμένω τη Γιώτα και τη Μελίνα, να πλυθούν, να στολιστούν, να βάλουν τα καλά τους και να κατέβουν να με συναντήσουν.

Θα κάνουμε πρώτα μια βόλτα στα μαγαζιά. Έχουμε πολλή δουλειά: Η Μελίνα θέλει ν΄αγοράσει σουβενίρ για τις συμμαθήτριές της. Ασημένια σκουλαρίκια για τη Στέλλα (μικροσκοπικά όμως, σαν κι αυτή), μενταγιόν με δελφινάκι για τη Μαρίτα, κάτι υφασμάτινο για τη Θεοδώρα, και ένα σωρό άλλα τέτοια δωράκια για τις υπόλοιπες της παρέας, που συμβολίζουν την αγάπη και μόνο την αγάπη για αυτά τα χαρούμενα πρόσωπα, που η μοίρα έφερε να συμπορευτούν σε αυτό το στάδιο της μαθητικής ζωής τους.

Σίγουρα και η Γιώτα θα ψαχουλέψει τις πολύχρωμες αραχνοΰφαντες μαντίλες και τα σταμπωτά μπλουζάκια.

Που να πλησιάσει όμως τα πανάκριβα μεταξωτά, που ανεμίζουν προκλητικά στους πέτρινους τοίχους των καταστημάτων Δεν είναι καιρός για έξοδα, θα σκεφτεί. Προέχει η εντοιχισμένη κουζίνα στο σπίτι. Το όνειρό της, που αρνείται πεισματικά να γίνει πραγματικότητα! (θα μας μείνει στο τέλος ο φούρνος που αγοράσαμε πιο μπροστά για να μη χάσουμε μια Χριστουγεννιάτικη προσφορά, και τον έχουμε προς το παρόν φυλαγμένο στο πατάρι).

Μετά θα κάτσουμε σε ένα μαγαζί της παραλίας και θα παραγγείλουμε μια ποικιλία ανάμικτη. Θα πιω δυο τρία ποτήρια παγωμένη Χανιώτικη μπύρα, και θα απολαύσω τα θαλασσινά, που οι γυναίκες μου δεν τα πολυπάνε!

Και φυσικά, στο κέρασμα την τσικουδιά....

Γαμώτο, πόσο απλή και όμορφη είναι η ζωή, μερικά δωράκια για τις φίλες, δυο τρείς παγωμένες μπύρες και μια εντοιχισμένη κουζίνα, μπορούν να κάνουν μια οικογένεια χαρούμενη!

Καί πάνω απ΄όλλα εννοείται, το ενετικό λιμάνι, που μόλις έχουν αρχίσει ν΄ανάβουν τα πρώτα φώτα του και που δεν ξέρω αν θα το δω φέτος το καλοκαίρι.

Που θα το απολαύσουν ένα σωρό άσχετοι και αδιάφοροι, που επέλεξαν Κρήτη από Αμοργό παίζοντας κορώνα γράμματα, που θα πατήσουν ένα χώμα που δεν αγαπάνε, που θα ακούσουν μια μουσική που δεν καταλαβαίνουν, ενώ εγώ, θα κάθομαι εδώ μακριά, να βαράω τα πλήκτρα της νοσταλγίας και θα κοιτώ το πατρικό μου σπίτι μέσα σε ψηφιακές φωτογραφίες....

Και τώρα τι κάνουμε;

2010-05-31T13:12:00.000+03:00

Καλοκαίρι προ των πυλών

και η τουριστική Κρήτη ασφυκτιά.

19 Ευρώ το άτομο και το αυτοκίνητο δωρεάν, λένε οι καραβάρχες!

3 Ευρώ η καρέκλα, η ομπρέλα, τον φραπέ και το νεράκι, λένε οι παραλιάρχες.

Και που είσαι ακόμα, προειδοποιούν οι καταστηματάρχες....

Έ ρε πατρίδα, πως σε κατάντησαν οι πολιτικάρχες!

Να ζητιανεύεις απ΄τους μπατήριδες, να ξεπουλιέσαι στους ξεφτιλισμένους,

να πουλάς τη ρακί -το αίμα των προγόνων σου- σε πλαστικά καραφάκια

να πουλάς τα βοτάνια των απάτητων βουνών σου σε συσκευασίες των 5+1

να πουλάς κινέζικα μαυρομάνικα με σφραγισμένες μαντινάδες

να πουλάς την ιστορία, την τιμή και την υπερηφάνεια σου,

ανάμεσα από μπρελόκ, καπελάκια, χάρτες, συνταγές,

κομπολόγια και μαγνητάκια στο σχήμα της Κρήτης, για το ψυγείο.

Δεν πουλιώνται τα πάντα ρε έμποροι της πλάκας!

Δεν υπάρχει πέτρα που να μη βάφτηκε με αίμα αγωνιστών, δεν υπάρχει χώμα που δεν βράχηκε με δάκρυα, δεν υπάρχει παραλία που δεν πάτησαν τα σιδερένια πόδια του άγιου Τάλως, του πανάρχαιου προστάτη του Νησιού.

Και σεις, αντί να τιμήσετε τις θυσίες τους, τις κάνατε σλόγκαν στα διαφημιστικά φυλλάδια για το ξεπούλημα του τόπου!

Για να κονομίσετε κάτι παραπάνω, φουκαράδες....

Αλήθεια, οι σταυροί στο Μάλεμε και στ΄Ακρωτήρι, δεν σας θυμίζουν τίποτε;

(Εκτός του πόσο πάνε τα οικόπεδα χωρίς τα μάρμαρα, εννοείται..)

Τώρα να δούμε τι θα κάνετε, έμποροι του κώλου...

Καλό Πάσχα Πατρίδα!

2010-04-03T21:04:00.000+03:00

Καλό Πάσχα Πατρίδα!

Με τα ερίφια, τα κρασία, τις τσικουδιές,

τις λύρες, τις δοξαριές, τις μαντινάδες,

με τους ντάκους, τα ανθότυρα, τους χοχλιούς και τα καλτσούνια,

με τις αναμνήσεις, τους θρύλους, με τους δροσουλίτες...

Και πάνω απ΄όλα,

μ΄αυτό το άρωμα της δροσιάς, της δύναμης, της νιότης και της σιγουριάς,

που μόνο τα δικά σου τα παιδιά

μπορούνε να μυρίσουν (και να απολαύσουν).

Και τα καράβια να κατεβάζουν επισκέπτες,

και να γεμίζουνε φωνές και φλασιές τα ενετικά στενά

με τις μαντήλες, τα κινέζικα μαυρομάνικα και τα μαγνητάκια με την Κρήτη.

"Α, περάσαμε ωραία" θα λένε στην επιστροφή.

"Τράβηξα και video στην Κρητική βραδιά, τα πιτσιρίκια που χορεύαν!"

'Τα ήξερα, τα είχα δει στον Παπαδόπουλο"

"Οχι, αυτά που λες, ήταν απ΄τον Πόντο"...

Κι εγώ που τόσο σ΄αγαπώ,

που τ΄όνομά μου ακόμα υπάρχει στο Καστέλλι,

να σ΄αναζητώ σε καρτ ποστάλ, σε αφηγήσεις φίλων, και mp3 τραγούδια,

να προσπαθώ να σε ζήσω,

ανάμεσα από ανθρώπους που δεν αγαπώ, που με κουράζουν,

που δεν μπορώ -ή δεν έχω τη διάθεση- να πλησιάσω.

Καλό Πάσχα Ονειροπαρμένε Άγγελε

Καλό Πάσχα Μαρία, Αερικό της Ιεράπετρας

Καλό Πάσχα Φάνη, μάστορα της μαντινάδας

Καλό Πάσχα Θεραπευτή

Καλό Πάσχα Βασίλη, του χρόνου ο ΟΦΗ μας στην Α Εθνική!!!

Καλό Πάσχα Μάνο (θα τις πιούμε τις τσικουδιές!)

Καλό Πάσχα Κατερίνα απ΄το Ηράκλειο (χαμογέλασε λίγο..)

Καλό Πάσχα Ομάδα Π (μπορεί να σας τη σπάει το Πάσχα, αλλά εγώ τι να σας ευχηθώ;)

Καλό Πάσχα Φωτεινή, να χαίρεσαι την οικογένεια

Καλό Πάσχα Σόφο (αμάν πιά με τα ροζ DVD!!!)

Καλό Πάσχα Φωτεινή απ΄το Ρέθεμνος
Καλό Πάσχα Ελευθερία, να χαίρεσαι τ΄αγόρια σου!

Καλό Πάσχα IKOR (με το χαμόγελο που σκοτώνει!)
Καλό Πάσχα όμορφη και αληθινή Στέλλα

Καλό Πάσχα Πυθαράκι

Καλό Πάσχα Ρίκη απ΄το Ηράκλειο

Καλό Πάσχα Ορεινέ (δεν ξέρω, αλλά σε βλέπω σαν Κρητικό)
Καλό Πάσχα Γιώργο Μανουσάκη (νόμιζες πως σε ξέχασα ε;)

Φυσικά και θα ξέχασα κάποιους φίλους, δεν υπάρχει όμως πρόβλημα, το πρόβλημα θα ήταν να τους θυμώμουν...

Καλό Πάσχα Πατρίδα!!!!

Πασχαλινή πρόταση.

2010-03-23T13:42:00.001+02:00

Και το Πάσχα πλησιάζει...

Τα παιδιά θα τη βρουν όπως πάντα. Είτε λόγω λαμπάδας, είτε λόγω εξοχής, έχουν τους δικούς τους μηχανισμούς αυτοσυγκίνησης. (Όχι σαν και μας που συνδέουμε με καλώδιο USB τον εγκέφαλο μας με την τηλεόραση για να "φορτώσουμε" τις μαλακίες της ημέρας)...

Θα μπορούσαμε όμως να συγκινηθούμε κι εμείς οι μεγαλύτεροι, να ξαναζήσουμε ξεχασμένες εμπειρίες.

Στην εκκλησία ας πούμε!

Όχι βέβαια λόγω θρησκείας κλπ. Οι παπάδες μας έχουν κάνει να τα σιχαθούμε όλα αυτά, και το μόνο που κατάφεραν ήταν να μας αποδείξουν πως δεν υπάρχει Θεός, γιατί αν υπήρχε, δεν θα υπήρχαν αυτοί.

Είπαν όμως με τα πολλά και μια σοφή κουβέντα: Ο άνθρωπος έγινε καθ' εικόνα και ομοίωση με το Θεό.

Που πάει να πει, πως όλοι είμαστε εν δυνάμει θεοί, πως όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα θεό, άλλοι με θ κεφαλαίο, άλλοι μικρομεσαίο, άλλοι ημιτασιόν, θεό τέλος πάντων με υπογραφή και κανα δυό σφραγίδες από την εφορία!

Και εδώ που τα λέμε, καλός ο Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις, δε φτιάξανε τραγουδάκια, ύμνους φτιάξανε, αλλά το "γλυκύ μου έαρ" χίλια χρόνια να γράφανε, ούτε να το πλησιάσουν δεν θα καταφέρνανε.

Άσε τη ζωγραφική. Τι τσαρούχηδες (με τα ναυτικά παπάρια), τι Παρθένηδες, τι παλιοί και καινούργιοι, κανένας τους δεν απόδωσε τόσο πιστά τον πόνο στο πρόσωπο της μάνας Παναγίας, όσο οι αγιογράφοι μας.

Να λοιπόν η εκκλησία, ένας τόπος που διαθέτει όλα τα παραπάνω, που ανάμεσα από πολύχρωμους άγιους με χρυσά φωτοστέφανα και τους μοναδικούς ύμνους της Μεγάλης Βδομάδας , μπορούμε να αυτοσυγκεντρωθούμε, να αναζητήσουμε τον εαυτό μας ("Έδιζησάμην έμεωυτόν" που έλεγε και ο παππούς μας ο Ηράκλειτος) και ίσως, λέω ίσως αν είμαστε τυχεροί, ανακαλύψουμε και αυτό τον μικρό Θεό που κρύβουμε μέσα μας!

Και μη ξεχνάμε στην όλη ατμόσφαιρα, τη μαγική, ταξιδιάρικη μυρωδιά απ΄τα λιβάνια. Τσάμπα μαστούρα δηλαδή.

Τι κάνετε, ακόμα καθόσαστε;

Χαιρετίσματα από το ακατοίκητο!

2009-12-30T19:03:00.001+02:00

Αν και σπάνια γράφω τώρα τελευταία, πολλοί φίλοι και φίλες εξακολουθούν να με επισκέπτονται καθημερινά, αντί να μου πουν το γνωστό "δε μας χέζεις ρε Νταλάρα" και να την κάνουν αγανακτισμένοι (και με το δίκιο τους φυσικά).

Αυτό βέβαια σημαίνει πως εξακολουθώ να έχω φίλους που ενδιαφέρονται για μένα, που θέλουν να επικοινωνήσουν μαζί μου, να ανταλλάξουμε μια ψηφιακή κουβέντα. Τα αισθήματα πάντως είναι αμοιβαία, δεν υπάρχει μέρα που να μην επισκέπτομαι τα μπλογκ σας, άσχετα αν δεν κάνω κάποιο σχόλιο, ο γάϊδαρος (με την καλή έννοια!).

Όμως, το μπλογκ μου αφορά την Κρήτη, και με την Κρήτη θέλω να γεμίσω τις σελίδες του. Δε θέλω, δε μπορώ, δεν έχω διάθεση να γράψω για κάτι άλλο, δε γουστάρω να σχολιάζω πολιτικούς, να αναμεταδίδω εσωτερικές και εξωτερικές ειδήσεις, να γράφω για τα καλά, τα κακά ή τα παράξενα αυτού κωλοπλανήτη.

Εμένα (εδώ τουλάχιστον) η Κρήτη μ΄ενδιαφέρει, όμως μου λείπει, την έχω εγκαταλείψει (κι άλλο τόσο μ΄έχει εγκαταλείψει αυτή), και δεν έχω τίποτα να γράψω που να μην το έχουν γράψει χίλιοι άλλοι, και δεν έχω τίποτα να πω διαφορετικό από τα χιλιοειπομένα.

Δεν θάταν όμως ευγενικό να κλείσω την πόρτα του μπλογκ μου κατάμουτρα σε αυτούς που μου κάνουν την τιμή να με επισκέπτονται, δηλαδή να πω "άντε γειά" και να την κάνω. Δεν είμαι τέτοιος χαρακτήρας, αγαπώ και σέβομαι τη συντροφιά σας.

Θα το αφήσω λοιπόν έτσι ανοιχτό, να κάθεται και να περιμένει κάτι που ίσως έρθει, ίσως δεν έρθει όπως θάλεγε και ο ποιητής.

Αυτά τα μελοδραματικά.

Χρόνος;

2009-10-31T10:49:00.003+02:00

Τοποθεσία: Παλάτι Κνωσού, ξημερώματα.

Έτος: -
Αγουροξυπνημένοι Μινωίτες κάνουν μια σύντομη προσευχή στο Δία και ξεκινάνε για την καθημερινότητα.
Λίγο πιο κάτω, στο λιμάνι, τα ψηλόπλωρα πλοία με φουσκωμένες και χορτάτες από εμπορεύματα κοιλιές, ετοιμάζονται να σαλπάρουν.
Προορισμός; Παντού.
Ένα βουητό ακούγεται, κάμποση σκόνη και οι γνώριμοι κραδασμοί στη Γη. Στο βάθος ο Τάλως τρέχει. Τα περισσότερα μάτια στρέφονται -πιο πολύ από συνήθεια- πάνω στο γιγάντιο μεταλλικό κορμί του, που ήδη αντανακλά τις πρώτες ακτίνες του Ήλιου.
Για να τρέχει έτσι, κάπου το νησί κινδυνεύει, σκέφτονται χαλαρά...
Τρόπος του λέγειν δηλαδή, γιατί όλοι ξέρουν πως οι μόνοι που κινδυνεύουν, είναι οι αφελείς εισβολείς, που σε λίγο θα δουν ουρανοκατέβατα βράχια να μεγαλώνουν δραματικά πάνω απ΄τα αδειανά απληροφόρητα κεφάλια τους.
Οι πρώτοι τουρίστες καταφθάνουν. Πούλμαν και ΙΧ σταματημένα ανάμεσα σε κάρα, άμαξες και άρματα μάχης. Ένα αταίριαστο διαχρονικό πάρκινκ θα έλεγε κανείς, αν υπήρχε φυσικά ο χρόνος..
Παλάτι: Στρατιώτες και πρίγκιπες με χάλκινα σπαθιά ανεβοκατεβαίνουν τα ολοκαίνουργια αστραφτερά σκαλοπάτια. Άντρες με λεπτεπίλεπτες μέσες, γυναίκες με μαύρες μπούκλες και βαμμένα χείλη συναντιούνται, μιλάνε, μπαινοβγαίνουν στα άπειρα πολυτελή διαμερίσματα
Στον ίδιο χώρο, άνθρωποι με digital μηχανές φωτογραφίζουν ερείπια. Τα μάτια τους βλέπουν γκρεμισμένες πέτρες αντί για ολόλαμπρα παλάτια, οι φακοί τους αδυνατούν να εστιάσουν τις μελαχρινές καλλονές, επικεντρώνονται μόνο σε ραγισμένες κολώνες και σπασμένα πιθάρια.
Ο ένας περνάει μέσα απ΄τον άλλο, αισθάνεται την παρουσία και την ανάσα του, μα πως να τον δει, χωρίς το χρόνο...
Γιατί ο χρόνος (αν υπήρχε) ακούει να μιλάμε για παρελθόν, παρόν και μέλλον και γελάει με την αφέλειά μας!
Γιατί ο χρόνος (που ούτως ή άλλως δεν υπάρχει), ακούει για τόπους, για σημεία του ορίζοντα και μακρινά ταξίδια και ξεκαρδίζεται με την άγνοια μας.
Γιατί ο χρόνος (σε περίπτωση που υπάρχει) δεν είναι μόνος του, κουβαλάει μαζί του άπειρες διαστάσεις, και μπορεί την ίδια στιγμή, στο ίδιο σημείο, να κάνει τα πάντα!

Περί αναρχίας ο λόγος...

2009-10-22T20:05:00.000+03:00

Έχω περάσει αρκετά χρόνια της ζωής μου στα Εξάρχεια, και πιστέψτε με, όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά που ακούτε και διαβάζετε περί βίας και αναρχίας, είναι προκακατασκευασμένα για πονηρούς σκοπούς.

Τα Εξάρχεια ίσως και να είναι η πλέον πολιτιστική και πολιτικοποιημένη συνοικία της Ελλάδας. Πουθενά αλλού, μέσα σε ένα τέτοιο περιορισμένο χώρο δεν θα βρείτε τόσα βιβλιοπωλεία, δισκοπωλεία, γραφεία εφημερίδων και περιοδικών, κέντρα πολιτιστικών δρώμενων, σχολές κινηματογράφου, εκπαιδευτικά κέντρα για μικρά παιδιά κλπ κλπ.

Εκεί βρίσκεται η καρδιά της πληροφορικής, με όλα τα μεγάλα καταστήματα και σχολές υπολογιστών, εκεί βρίσκεται και αναπαύεται στις δόξες του το Πολυτεχνείο.

Οι αναρχικοί - αντιεξουσιαστές, είναι παιδιά άκρως πολιτικοποιημένα (πιστεύουν αυτά που πιστεύουν, δεν μας ενδιαφέρει αν είναι σωστά ή λάθος, απλά τα σεβόμαστε), και δεν πείραξαν ποτέ κανένα.

Το μεγάλο κακό ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια, όταν αποφάσισαν να καθαρίσουν την περιοχή από τους εμπόρους ναρκωτικών, που πλάσαραν το εμπόρευμά τους προκλητικά και χυδαία μέρα μεσημέρι μπροστά στον κόσμο.

Πλάκωσαν στο ξύλο μερικούς από δαύτους, αλλά δυστυχώς όπως ήταν αναμενόμενο, ενόχλησαν τα αφεντικά τους.

Για επορικούς λόγους δηλαδή ξεκίνησε το κακό. Όχι για ιδέες και ιδεολογίες. Ποιός τις καταλαβαίνει αυτές, και ποιός τις χέζει;

Με τη νέα κυβέρνηση είχα την ελπίδα πως θα βλέπαν τα πράγματα με σωστό μάτι.

Όμως απ΄την πρώτη στιγμή, έκπληκτος άκουσα τον αρμόδιο υπουργό να λέει πως θα καθαρίσει τα Εξάρχεια απ΄τους κουκουλοφόρους και τους αναρχικούς, τους οποίους παράλληλα εκτιμά, και έχει και φίλους αντιεξουσιαστές (!)

Φυσικά και δεν τους εκτιμά, φυσικά και δεν έχει φίλους αντιεξουσιαστές, φυσικά και δεν έχει πατήσει το πόδι του στην περιοχή, φυσικά και δεν έχει προσωπική άποψη ο άνθρωπος.

Φοβάμαι πως τα τσιράκια του ανεκδιήγητου χοντράνθρωπου προκατόχου του και συμπατριώτη μας, τον έχωσαν χοντρά στο παιχνίδι, και καλά του έκαναν αφού έκατσε και τους άκουσε, αντί να τους πετάξει έξω με τις κλωτσιές, όταν ανέλαβε το υπουργείο.

(Προσωπικά στα περί κουκουλοφόρων δεν τσιμπάω. Όχι βέβαια λόγω εξυπνάδας, απλά έχουν δει πολλά τα μάτια μου, και ξέρω ποιοι και γιατί φοράνε τις κουκούλες.

Οι εποχές άλλαξαν, τώρα πια τα βίντεο και τα κινητά καταγράφουν τα πάντα)...

Όμως ο κ. υπουργός, άξιος κατά τα άλλα (;) ακόμα δεν κατάλαβε πως του την έχουν στημένη;

Σε λίγο συμπληρώνεται χρόνος απ΄τη δολοφονία του Αλέξη, και κάποιοι εργάζονται πυρετωδώς για να καλλιεργήσουν το κατάλληλο εχθρικό κλίμα.

Δεν θάπρεπε να αποφασίσει ποιοι τελικά είναι οι αληθινοί αναρχικοί, ποιούς συμφέρει και επιδιώκουν να ξαναγίνει μπάχαλο η Αθήνα;

Στους φίλους μου

2009-10-14T20:03:00.000+03:00

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στα μπλογκς, είναι πως κάτι πρέπει να γράφεις που και που.
Φυσικά και υπάρχουν μέρες, που δεν ξέρεις τι να πρωτογράψεις.
Υπάρχουν όμως και κάτι άλλες....

Στο μπλογκ αυτό, γράφω αποκλειστικά για την πατρίδα μου την Κρήτη.
Και μερικές φορές συνειδητοποιώ πως για μένα η Κρήτη, δεν είναι κάτι που μπορώ εύκολα να αγγίξω, να δω, να ζήσω, να πατήσω τελοσπάντων.
Ζω μακριά της, γιαυτό την αισθάνομαι σαν κάτι άυλο, πιο πολύ σαν συναίσθημα, ανάμνηση, όνειρο.

Πως να τα περιγράψω όλα αυτά, πατώντας απλά τα ψυχρά μαύρα πλήκτρα ενός λαπτόπ;
Πως να βγάλω προς τα έξω αυτά που πλημμυρίζουν την καρδιά μου;
Γαμώτο, ζηλεύω τους συγγραφείς που μπορούνε να τα γράψουν στο χαρτί.
Ζηλεύω τους ποιητές που μπορούνε να τα ζωγραφίσουν στα σύννεφα.
Μα πιο πολύ τους λυράριδες που μπορούνε να τα κάνουν να χορεύουν στον αέρα!

Γιαυτό να με συμπαθάτε αν που και που εξαφανίζομαι.
Και μη μου κρατάτε κακία αν πολλές φορές δεν σας σχολιάζω.
Αυτό δε σημαίνει πως δεν σας διαβάζω,
ούτε φυσικά πως δε σας αγαπώ...

Ρακόμελο

2009-10-05T12:54:00.005+03:00

Φτιάχνουμε ρακόμελο;

Βέβαια οι περισσότερες συνταγές το παρουσιάζουν λίγο πολύ σα φάρμακο για το κρύωμα, που πίνεται ζεστό!

Προσωπικά δεν το βλέπω έτσι. Αντίθετα, σας προτείνω να το απολαύσετε παγωμένο, κυρίως σαν απεριτίφ μετά το φαγητό.

Προσοχή μόνο: Το μέλι και το άρωμά του, συνήθως ξεγελάνε αυτούς που το πίνουν για πρώτη φορά, γιατί μέσα σ’ αυτό το φαινομενικά αθώο ποτό με τη γλυκιά γεύση, κυριαρχεί σε ποσότητα και δύναμη η τσικουδιά!

Με μέτρο λοιπόν, εκτός κι αν θέλετε να γίνετε λιάδα, οπότε σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Τα υλικά:

1 λίτρο τσικουδιά 18 – 19 γράδα και άριστης ποιότητας
4 κουταλιές της σούπας θυμαρίσιο μέλι
2 ξύλα κανέλας
1 – 2 καρφάκια γαρίφαλο (προαιρετικά).

Επεξεργασία:

Βάζουμε σε ένα κατσαρολάκι όλα τα υλικά.
Τα βράζουμε σε χαμηλή θερμοκρασία ανακατεύοντας συνεχώς, προσέχοντας να μη πάρει φωτιά από τις αναθυμιάσεις της τσικουδιάς.
Μόλις πάει να πάρει βράση, σβήνουμε τη φωτιά, σκεπάζουμε τη κατσαρόλα με το καπάκι και το αφήνουμε τουλάχιστον 10 λεπτά να πάρει τα αρώματα.
Σουρώνουμε, και αποθηκεύουμε το ρακόμελο, πάντα σε γυάλινο μπουκάλι.

ΥΓ: Εντάξει δε θέλω να γίνομαι κακός, αλλά πόσα ρακόμελα θα ήπιαν από χθες τα πατριωτάκια της ΝΔ μπας και γλυκάνουν τον πόνο τους ε;

Σταμναγκάθι.

2009-10-02T19:12:00.001+03:00

Υπάρχει ένα χόρτο που έχει μια υπέροχη πικράδα μαζί με μια ελαφριά γλυκύτητα, που δεν μοιάζει με κανένα άλλο και είναι σήμα κατατεθέν της κρητικής κουζίνας. Είναι το περιβόητο σταμναγκάθι, που τα τελευταία χρόνια έχει κουρσέψει όλα τα γκουρμέ εστιατόρια της Ελλάδας -και όχι μόνο- ανακηρύσσοντας εαυτόν ως χόρτο απαραίτητο σε κάθε γαστρονομική αναζήτηση.

Ανήκει στη μεγάλη οικογένεια των άγριων ραδικιών και πρόκειται για ένα μικρό αγκαθωτό θάμνο, τόσο αγκαθωτό όσο χρειάζεται για να κάνει δύσκολη τη ζωή των Κρητικών που αποφασίζουν ν' ασχοληθούν μαζί του.

Στην επιστημονική του ονομασία, το σταμναγκάθι λέγεται Cichorium Spinosum και όσον αφορά τη λεκτική συνύπαρξη της στάμνας με το αγκάθι, λέγεται ότι ευθύνεται μια παλιά συνήθεια των Κρητικών να καλύπτουν με αυτά τα χόρτα τα στόμια των σταμνών με το νερό για να εμποδίζονται τα μαμούνια και τα έντομα να κάνουν... βουτιές στο πόσιμο χρυσάφι.

Αναφορές στο σταμναγκάθι κάνει ο Διοσκουρίδης, που το χαρακτηρίζει φάρμακο για πολλές παθήσεις και συστήνει αρκετές εφαρμογές του, και κυρίως τις αντισηπτικές αλλά και τις αντιρευματικές. Αν και συναντά κανείς σταμναγκάθι κυρίως στο οροπέδιο του Ομαλού, πολλές φορές θα βρει διάφορους «συγγενείς» του ακόμη και δίπλα στα θάλασσα, όπως τα γυαλοράδικα.

Χαρακτηριστικό τους είναι ότι μέχρι και το τέλος της άνοιξης είναι πράσινα τρυφερά εδέσματα που τρώγονται ευχάριστα ακόμη και ωμά με λάδι και ξίδι, ενώ το καλοκαίρι θυμίζουν κατάξερα γαϊδουράγκαθα και δεν πλησιάζονται ούτε από κατσίκες.

ΥΓ.: Ωραία τάγραψα; Νάχαμε και κανά δυό μερίδες μπροστά μας, ένα μπουκάλι παγωμένη τσικουδιά και τίποτα χοχλιούς ε;

ΥΓ.2: Μόλις τώρα άνοιξα την tv και βλέπω μια γαλάζια λαοθάλασσα στην Αθήνα να επευφημεί έξαλα τον Καραμανλή στο μπαλκόνι.
Δηλαδή όλοι αυτοί έμειναν ικανοποιημένοι απο τη διακυβέρνηση της ΝΔ;
Δεν αντιμετώπισαν κανένα πρόβλημα;
'Ολα καλά;
Τους θέλουν πάλι;
Πώς να τους ονομάσω μαζόχες ή μαλάκες;

Και το πλοίο φεύγει...

2009-09-15T20:47:00.001+03:00

Νοσταλγία;
Πράγματα που θα ήθελε κάποιος να κάνει, αλλά δεν έκανε;
Λέξεις που σήμαιναν τόσα πολλά, αλλά ποτέ δεν ακούστηκαν;
Τι μυστικά να κρύβονται πίσω απ΄το φωτισμένο καράβι που ετοιμάζεται να φύγει απ΄το λιμάνι;
Πόσες πορείες διασταυρώνονται στο σκοτεινό πέλαγος που θα ακολουθήσει;
Νυσταγμένα πρόσωπα στα σαλόνια.
Άλλοι κοιτάνε βαριεστημένα τηλεόραση, πιο πολύ από συνήθεια.
Άλλοι βυθισμένοι στις σκέψεις τους (μελαγχολούν, χαίρονται, μετανιώνουν) μέχρι να τους πάρει ο ύπνος και να ησυχάσουν
και άλλοι παλεύουν να επικοινωνήσουν σαρώνοντας το χώρο για γνωστούς ή άγνωστους συνταξιδιώτες..

Κι όταν οι προπέλες πάρουν στροφές και τα φώτα του λιμανιού αρχίζουν να μικραίνουν,
πόσοι επιβάτες ακουμπισμένοι στις κουπαστές,
μάταια προσπαθούν να σταματήσουνε το χρόνο, να κρατήσουνε το θέαμα για πάντα. (Λες και τα βλέμματα είναι κάβοι!).

Είναι η ώρα της μελαγχολίας για τους ευαίσθητους, είναι η ώρα των ενδόμυχων υποσχέσεων για τους αισιόδοξους, είναι η ώρα της νοσταλγίας για όλους.
Μετά από λίγο, τα πάντα στην πρύμη σκοτεινιάζουν.
Η Κρήτη λες και εξαφανίζεται, λες και χάνεται από το χάρτη.
Αστέρια καταλαμβάνουν τιμητικά τη θέση της.
Τα ανθρώπινα μάτια αδυνατούν να μεταφέρουν εικόνα και συγκίνηση.
Η νυχτερινή δροσιά, ήδη έγινε κρύο.
Ο ένας μετά τον άλλο εγκαταλείπουν το κατάστρωμα
Ξανά στο φως και τη ζεστασιά των σαλονιών, ξανά στη μοναξιά του πλήθους...

Κωστας Μουντάκης - Αναφορά στον Καζαντζάκη.

2009-09-12T12:55:00.001+03:00

Και λίγη καλή μουσική για όσους κατεβάζετε CD από τον rapidshare (για όλους δηλαδή).

http://rapidshare.com/files/190262354/KSTAS_MOYNTKHS_ANFOR_KZNTZKHS__1976_.rar

Μαράθι ώρα μηδέν!

2009-08-28T18:20:00.001+03:00

Παραλία Μαράθι, Χανιά. Είμαι ξαπλωμένος μπρούμυτα στην πολύχρωμη διαφημιστική πετσέτα μου, πάνω στην καφτή αμμουδιά, με τα πόδια ένα μέτρο απ΄τη θάλασσα. Πιθανόν λόγω της σωματικής μου διάπλασης από μακριά να θυμίζω ψόφιο γουρούνι, σας πληροφορώ όμως πως αντίθετα με το σώμα, το μυαλό μου εργάζεται πυρετωδώς, και θα σας εξηγήσω.

Ακριβώς δίπλα μου από τα αριστερά, σε απόσταση αναπνοής, αλλά σε ανάσκελη στάση, μια κοπέλα. Ονομάζεται Johan Sebach, 22 ετών, από το Illinois που εργάζεται σαν βοηθός λογίστρια στην εταιρία μεταφορών JP Tranfers στην Oklahoma της Αμερικής. Μη με ρωτάτε προς το παρόν που τα ξέρω όλα αυτά, θα σας εξηγήσω.

Ακριβώς δίπλα από τη Johan (δηλ. δύο θέσεις πιό αριστερά από εμένα) πάνω σε μια καναρινοκόκκινη πετσέτα κείται ένας δίμετρος αραπάς, ο Ridge Waynes, 30 ετών, Αμερικάνος και αυτός, ταξιτζής στο επάγγελμα από το Arkancas City.

Ας έρθουμε προς τα δεξιά μου. Πάλι γυναίκα (ξέρω που ξαπλώνω εγώ. Δίπλα στον αραπά θα ξάπλωνα;). Βέρα Σουηδέξα, κατάξανθη, πανύψηλη και πανάχαρη φυσικά. Ονομάζεται Oulma Rasendolph, 24 ετών φοιτήτρια φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Uppsala. Πάλι που τα ξέρω; Θα σας εξηγήσω.

Πολύ κολλητά στην Ulma, σε απόσταση παρεξηγήσεως θα έλεγα, μια μαύρη καλλονή από τη Νότια Αφρική. Aresky Daould το όνομά της, 30 χρονών, ανώτερη υπάλληλος της παναφρικανικής QB research.

Άραγε ποιοί μαγικοί αλγόριθμοι διασταυρώνουν κάποια χρονική στιγμή τις ατομικές πορείες μας μέσα στο σύμπαν; Ποιοί μυστικοί κωδικοί φέρνουν 5 άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους, απο διαφορετικά κράτη, να βρίσκονται ξαπλωμένοι την ίδια μέρα και ώρα στο ίδιο σημείο χ της Γης;
Υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ τους; Τους συνδέει κάτι; Θα ξανασυναντηθούν κάπου άλλου; Μήπως ήταν μαζύ σε κάποια προηγούμενη ζωή;( Άρα υπάρχει και ζωή μετά το θάνατο;).
Τέτοια κάθομαι και σκέφτομαι ρε γαμώτο, και δε μπορώ να χαλαρώσω.
Μήπως μπορεί να μου εξηγήσει κανείς;

Ντροπή μας...

2009-08-18T10:36:00.000+03:00

Αλήθεια πόσοι να πέθαναν πάνω σ΄αυτό το νησί, μόνο και μόνο για να μη κατακτηθεί ένα κομμάτι γης, που τώρα απλόχερα το ξεπουλάνε στον πρώτο αγοραστή οι τυχεροί - νταβατζήδες απόγονοί τους;

Αλήθεια πόσα εγκλήματα τιμής έγιναν στα ίδια χώματα, που τώρα αλωνίζουν καυλωμένοι ευρωπαίοι αληταράδες, τεζαρισμένοι στην πρέζα και το αλκοόλ, πελάτες κάποιων εξ ίσου αλητήριων τοπικών "επιχειρηματιών" της πλάκας;

Πρόοδος; Ανοχή; Ξεφτίλα; Ποιες λέξεις ταιριάζουν για να περιγράψουμε τη σύγχρονη Κρήτη;

Η παράδοσή μας πουλιέται στα σουβενιρτζίδικα. Τι θες; Μαυρομάνικα; Τσικουδιά; Λάδι; Ρακόμελο; Μουσική; Όλα θα τα βρεις στο παζάρι, ανάμεσα σε κινέζικα χαϊμαλιά, μπουκαλάκια με αρώματα, πλαστικούς λουλάδες και κουρδιστές λύρες!

"Είμαι απο την Κρήτη" λες, και όσοι είναι γύρω σου, έχουν να πουν μια καλή κουβέντα: "Α, έχω πάει κι εγώ, πέρασα απίθανα!", "Φοβερά τοπία, φιλόξενοι άνθρωποι!", "Έχω ακούσει τα καλύτερα λόγια, του χρόνου θα πάω!".
Μόνο εμείς οι Κρητικοί δεν την αγαπάμε, ανεχόμαστε να τη βλέπουμε να βιάζεται, να εξευτελίζεται, να ξεπουλιέται. Κάνουμε τα στραβά μάτια, συμμετέχουμε παθητικά στη δολοφονία της.

Και μερικοί, τη Θέλουν ανεξάρτητη. Φτιάξαν και σημαία!
Να διοικείται από τα δικά της παιδιά. Τους Μητσοτάκηδες, τον Μεϊμαράκη, ή τον απίθανο Μαρκογιαννάκη για παράδειγμα.
Έχουν κι αυτοί το δίκιο τους. Δεν αντέχουν να βλέπουν το νησί να αργοπεθαίνει
Καλύτερα να φουντάρει μια κι έξω, να μην υποφέρει τουλάχιστον!

"Και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς;", "Πως μπορούμε να τα βάλουμε με τα συμφέροντα;", "Τώρα πια είναι πολύ αργά!" είναι μερικές από τις υποθετικές απαντήσεις στις εξ' ίσου υποθετικές ερωτήσεις μου.
Αρνούμαι να τις σχολιάσω.
"Ντροπή μας" είναι ο τίτλος της ανάρτησης, θα κρατήσω τις ίδιες λέξεις για επίλογο...

Φραγκοκάστελο - Σφακιά

2009-07-23T19:33:00.000+03:00

17 του Μάη.
Δροσουλίτες (για όσους μπορούν ακόμα να βλέπουν με τα μάτια της ψυχής).

Καλό ταξίδι!

2009-07-17T19:40:00.002+03:00

Γυναίκες αγάπησα στη ζωή μου. Δεν έχω παράπονο.
Γέλασα, έκλαψα, μέθυσα, τσακώθηκα για χάρη τους, ταξίδεψα μαζί τους στα ουράνια, και πίστεψα πως όλα αυτά είναι η αγάπη.

Μέχρι που ήρθαν στη ζωή μου η γυναίκα και η κόρη μου, για να με πιάσουν απ΄το χέρι, και να με διδάξουν με τρυφερότητα και υπομονή, πως η αληθινή αγάπη γράφεται με Α κεφαλαίο, πως είναι απαλή σαν άσπρο σύννεφο, πως προφέρεται όπως η ανάσα του κύματος, και πως μόνο τα λουλούδια, τα πουλιά και οι αλαφροΐσκιωτοι μπορούν να τη δουν...

Σήμερα ετοιμάζονται ν΄ανέβουν στο καράβι, φιλοξενούμενες για λίγες μέρες, στην τρίτη μεγάλη Αγάπη μου, την Κρήτη.
Εγώ θα μείνω εδώ, γιατί πρέπει να εργαστώ, πρέπει να μεγαλώσω τα χρέη και τη μιζέρια μου, πρέπει να ονειρευτώ για ένα καλύτερο αύριο που πάντα θα καταλήγει ανολοκλήρωτο χθες...

Καλό ταξίδι αγαπημένες μου, να περάσετε καλά σα να είμαστε όλοι μαζί, να βγάλετε πολλές φωτογραφίες, να ξαναζήσετε αυτά που αγαπήσαμε πέρσι το καλοκαίρι, καλή αντάμωση!

ΥΓ.: Μη ξεχάσετε να φέρετε χοχλιούς, ρακόμελο, και απ΄το καράβι ένα καπελάκι της ΑΝΕΚ.

"Κρητικός FM"

2009-07-07T19:50:00.001+03:00

Τέτοια ώρα γυρίζαμε απ΄τη θάλασσα...
Απ΄το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου ακούγαμε "Κρητικός FM".
Η χειρότερή μου ήταν όταν περνούσαμε από ένα συγκεκριμένο υπαίθριο καρπουζέμπορο, που υποτίθεται πουλούσε τα τέλεια καρπούζια. Μόνο που εκτός από τέλεια, ήταν και τεράστια, και μόνο που εκτός από τεράστια, ήμουν και ο μόνος άντρας της παρέας, και μόνο που εκτός ότι ήμουν ο μόνος άντρας της παρέας, το σπίτι είχε και καμιά πενηνταριά στενά σκαλιά...

Μετά ένα γρήγορο ντουζ (ο καθένας με την ιεραρχική σειρά του), και λίγη ξεκούραση. Όταν λέω ξεκούραση, εννοώ καμιά ώρα στο laptop να φορτώνω και να ψιλοεπεξεργάζομαι τις άπειρες φωτό που είχα τραβήξει στο μπάνιο και στη διαδρομή (πάντα με μια αίσθηση απογοήτευσης. Πότε στο διάολο θα τραβήξω μια καλή φωτογραφία;).

Μόλις βράδιασε, κατηφορίζαμε στην παραλία. Χαζεύαμε τα σουβενίρ, ψάχναμε, ψωνίζαμε, συναντιόμαστε με φίλους, μπαίναμε σε εκθέσεις, βλέπαμε χορούς, ακούγαμε μουσική. Η Κρήτη άλλωστε τα καλοκαίρια, είναι ολόκληρη ένα πολιτιστικό ηφαίστειο.

Καταλήγαμε σε κάποια ταβέρνα. Συνήθως με ζωντανή μουσική, απ΄αυτές που ο καλλιτέχνης κάθεται μαζί με τον πελάτη, που τραγουδάνε, πίνουνε και γλεντάνε μαζί.
Θυμάμαι τις ανάμικτες ποικιλίες, τους μπουμπουριστούς χοχλιούς, που δεν υπήρχε περίπτωση να μη παραγγείλω όπου και να πηγαίναμε.
Θυμάμαι τις τσικουδιές που ανακάτευα μέσα μου μαζί με μπύρες ποτήρια και τοπικά κρασιά, και ακόμα θυμάμαι αυτά τα πενήντα στενά σκαλιά, που πολλαπλασιάζονταν ανάλογα τη σούρα μου...

Φέτος δεν θα είμαι κοντά της...
Ακούω όμως την ίδια μουσική, "Κρητικός FM" απ΄το Ιντερνέτ, κοιτώντας τις περσινές φωτογραφίες από τα μπάνια και τις διαδρομές...

Αντίο...

2009-06-25T20:50:00.000+03:00

Τα φώτα ξεθωριάζουν πάνω στο μονότονο κίτρινο της πέτρας του κάστρου.
Ακόμα και οι φωνές, τα γέλια, τα πειράγματα των νέων στις μπαρουταποθήκες που τώρα είναι παμπς, ακόμα και οι μονότονοι υπόκοφοι ήχοι της ραπ, εκεί που έπαιζε η λύρα.

Όλα ξεθωριάζουν...
Και τα πολύχρωμα σουβενίρ στα στενοσόκακα, και τα αέρινα γυναικεία ρούχα που χορεύουν μ΄ερωτικές κινήσεις στις κρεμάστες, και τα πήλινα διακοσμητικά, και τα φωτισμένα καΐκια στο λιμάνι, και τα αστραφτερά μαυρομάνικα στα μαχαιράδικα.

Όλα ξεθωριάζουν...
Ακόμα και οι αναμνήσεις, οι μυρωδιές και οι ελπίδες, τα πρόσωπα που περιμένουν εμένα, ή περιμένουν -το χειρότερο- κάτι από μένα.
Και πάνω απ΄όλα, τα όνειρα ξεθωριάζουν, το Κουμ Καπί χάνεται σιγά σιγά από μπροστά μου, σαν κάποιος να γυρίζει αργά το διακόπτη, οι νεανικές φωνές σβήνουν, όλα ξεθωριάζουν, όλα ετοιμάζονται να παραδοθούν στο σκοτάδι που έρχεται...

Πόσες λέξεις άραγε χωρούν, μέσα στη λέξη αντίο;

Χαμένα λόγια..

2009-06-09T08:44:00.000+03:00

Ωραία είναι τα λόγια!
Λέμε που και που και καμιά μαλακία, έτσι για να φανεί πως κάτι λέμε, πως έχουμε στόμα και φωνή, όχι γιατί έχουμε άποψη, ή γιατί έχουμε κάτι να πούμε...
Η πλάκα είναι, πως όλο και κάποιος θα τσιμπήσει, όλο και κάποιος θα βρεθεί να απαντήσει στα δικά μας αναπάντητα! Να μην ξεχνάμε πάντως, πως και αυτός μια από ίδια είναι, δικός μας δηλαδή, που ψοφάει αντίστοιχα για τζερτζελέ, και μπαίνει φουριόζος να πάρει πόντους στο στημένο παιχνίδι.
Και κάπως έτσι τσουλάει η ζωή!
Φωνές ακούγονται από παντού, όλοι μιλάνε δυνατά, μεγαλόφωνα για ν΄ακουστούν, για να καλύψουν τις φωνές των άλλων, έχουν δεν έχουν κάτι να πουν, φτάνει να υπάρχει κάποιος δικός τους να τους "ακούσει".
Και χωρίζονται οι άνθρωποι σε δυο μεγάλες κατηγορίες: Σε αυτούς που μιλάνε και ακούγονται, και σ΄αυτούς που ναι μεν μιλάνε, αλλά δεν χρειάζεται, γιατί ούτως ή άλλως δεν πρόκειται ν΄ακουστούν (σα να τους έχουν κλείσει τα μικρόφωνα της ζωής, ένα πράγμα).

Όμως, να μην ξεχνάμε πως σ΄αυτή την κοινωνία, υπάρχει και Δημοκρατία.
Όλοι είμαστε ίσοι, -αν εξαιρέσουμε βέβαια μερικούς που είναι λίγο πιο ίσοι απ΄τους άλλους- που πάει να πει, πως όλοι έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε!
Κι αν δεν μπορούμε ν΄ακουστούμε ΟΛΟΙ έξω στην (κακούργα) κοινωνία, κι αν δεν μπορούμε να βγούμε ΟΛΟΙ σ΄ένα παράθυρο της τηλεόρασης, ή ένα μπαλκόνι της πλατείας, κι αν δεν μπορούμε ν΄ακουστούμε ΟΛΟΙ στον κόσμο, ας μην απογοητευόμαστε, υπάρχει κι ο μικρόκοσμος!

Ο δικός μας προσωπικός μικρόκοσμός, που μπορούμε να ουρλιάζουμε ελεύθερα, που μπορούμε να επιβάλουμε τη γνώμη μας, που πάντα θα υπάρχει κάποιος κάτω από εμάς να μας ακούσει και να μας υπακούσει, που θα μπορεί να φοβηθεί ακόμα και εμάς τους φοβισμένους.
Ο δικός μας προσωπικός μικρόκοσμος, εκεί που είμαστε εμείς αφεντικά, και ο λόγος μας μετράει, εκεί που μπορούμε να ξεσπάσουμε την οργή μας, να μεταφέρουμε τον πόνο μας, να μοιραστούμε τις ενοχές και τις ανασφάλειες, να εκμεταλλευτούμε έστω και τη λίγη αγάπη που αποκτήσαμε!
Ζήτω λοιπόν, ο μικρόκοσμός μας!
Ζήτω το μαγαζάκι μας, το σπιτάκι μας, ή το σπιτάκι του σκύλου μας...
Ζήτω το κλουβάκι μας, και πάνω απ΄όλα, ζήτω το καναβουράκι μας!!!

Ανάλυση της κάλπης και του κώλου

2009-06-08T12:02:00.000+03:00

Τι έβγαλαν οι κάλπες;
Πως με όλα όσα μας έκανε η ΝΔ, έχασε με διαφορά μόλις 3 μονάδες απ΄το ΠΑΣΟΚ!
Θα μου πείτε, εδώ στις περασμένες βουλευτικές εκλογές καιγόταν η Ελλάδα, και τους ψηφίσαμε. Με εβδομηντατόσους νεκρούς, με κατεστραμμένη την Πελοπόννησο, με βιασμένη την αρχαία Ολυμπία.
Τώρα θα κωλώναμε;

Και το ΛΑΟΣ ενισχυμένο!
Και τον ΣΥΡΙΖΑ γονατισμένο!

Που πάει να πει, πως η πατρίδα μας είναι ένα δεξιό κράτος του κερατά,(και μάλιστα με τους 7 πολίτες στους 100 ακροδεξιούς), παρ όλη τη φτώχεια που πέρασε, τις προδοσίες από το κεφάλαιο, την προσφυγιά απ΄τη Μ. Ασία, τους χωροφύλακες, τα κρατητήρια, τους ρουφιάνους, τους μαυραγορίτες, τους ηρωικούς αντάρτες, τον εμφύλιο, τους βασιλιάδες, τους δοσίλογους.
Δηλαδή, οι παππούδες μας ψήφιζαν ότι τους πρόσταζαν τα αφεντικά τους, και μας έμεινε!

Και μην ξεχνάτε, σε κανένα σοβαρό κράτος της Ευρώπης δεν έγινε χούντα και μάλιστα τον 20ο αιώνα, που πάει να πει πως τα θέλει ο κώλος μας τα ξινά!
Θα μου πεις βέβαια, η χούντα σε πείραξε; Εδώ φυλάκισαν σαν προδότες τους ήρωες του 21! Σε ποιά γωνία του πλανήτη ξανάγινε κάτι αντίστοιχο;

Ας μην περιμένουμε λοιπόν καλό, από ανθρώπους σαν και εμάς, που έχουμε ποδοσφαιροποιήσει την πολιτική, που κλείνουμε τα μάτια στις αδικίες του διαιτητή, στα φάουλ και στα πέναλτι, αρκεί να κερδίσει η ομάδα μας, σε εμάς που πιστεύουμε πως μονάχα το αποτέλεσμα μετράει.
Ο μέγας Καζατζάκης τα ήξερε αυτά από πρώτο χέρι. "Τι είναι παράδεισος;" τον ρώτησαν "η Ελλάδα, χωρίς τους Έλληνες!" Απάντησε.

Αυτή την γραφική, αφελή πολιτική ανάλυση των εκλογών έκανα εγώ, γιατί μέχρι εκεί φτάνει το μυαλό μου...

Πάλι σκέφτομαι...

2009-06-04T19:14:00.000+03:00

Μερικά πράγματα δε λέγονται με τα λόγια, δε γράφονται στο χαρτί.
Είναι στιγμές στη ζωή μας, που μόνο η σιωπή μπορεί έστω και κατά προσέγγιση να περιγράψει αχνά, την ομορφιά, το μεγαλείο, τη χαρά, τη λύπη ή την απόγνωση.
Πως μπορείς για παράδειγμα να περιγράψεις ένα ηλιοβασίλεμα, ένα βλέμμα αγάπης του παιδιού σου, μια νότα μουσικής που γλυκαίνει τον πόνο σου, τη θλίψη του αποχωρισμού;

Ρομαντικός; Ευαίσθητος; Δε θα τόλεγα. Έχω περάσει κι εγώ από τις συμπληγάδες, έχω κι εγώ δώσει τις εξετάσεις μου, και ποτέ δεν πήρα άριστα, ούτε θυμάμαι μια φορά να γύρισα στο σπίτι μου αλώβητος.

Περπατώ στο παλιό λιμάνι. Χιλιάδες πόδια πάτησαν το ίδιο λιθόστρωτο πριν απ΄τα δικά μου, χιλιάδες σκέψεις σεργιάνισαν στα ίδια στενά σοκάκια, ελπίδες, όνειρα, και σχέδια γεννήθηκαν εκεί, για ένα καλύτερο αύριο που τώρα πια είναι χθες…
Πώς να περιγράψω τα αόρατα χνάρια τους;

Και των ανθρώπων τις σκιές; Οι δικές μας προσωπικές σκιές; Αυτές που άλλοτε κρύβονται ένοχα πίσω από τις πλάτες μας, κι άλλοτε φυλακισμένες προσπαθούν ν΄απελευθερωθούν στο φως;
Πως περιγράφονται οι αόρατες σκιές;

Και η τσικουδιά στο μεϊντάνι κάτω απ΄τις πιπεριές; Και το ξανάσμιγμα των φίλων; Και το καράβι που ρίχνει κάβους; Και η δροσερή αγκαλιά της θάλασσας; Και η ζεστασιά του ήλιου; Και οι χοχλιοί, και η λύρα, και το κόκκινο κρασί και, και, και, και*……

*(Φοβάμαι πως γίνομαι κουραστικός, φοβάμαι πως επαναλαμβάνομαι…)

Καλημέρα Κρήτη!

2009-06-02T08:27:00.002+03:00

Καλημέρα Κρήτη!
Με τα παιδιά σου
που αυτές τις μέρες δίνουν εξετάσεις. (Όπου νάναι τελειώνουμε σκέφτονται, αγνοώντας πως όλη την υπόλοιπη ζωή τους, θα δίνουν εξετάσεις καθημερινά).

Καλημέρα Κρήτη!
Με τους δουλευτάδες σου
άλλους στα χωράφια, άλλους στη θάλασσα, τα γραφεία, τα καταστήματα, άλλους ψηλά, άλλους χαμηλά, και όλους μεσ΄την καρδιά σου, να την τροφοδοτούν με αίμα και δύναμη, να ρυθμίζουν τους παλμούς σου!

Καλημέρα Κρήτη!
Καλημέρα Χανιά με το παλιό σου λιμάνι, Ηράκλειο με τη Λότζα σου, Ρέθυμνο με τη Φορτέτζα, καλημέρα Λασίθι με τον άη Νικόλα σου.
Καλημέρα Κνωσσός. Οι πορφυρές κολώνες σου, μόλις που άρχισαν ν΄αντανακλούν στον ήλιο, σινιάλο στις σκιές των αρχαίων προγόνων μας, να κατεβούν σιγά-σιγά στα βαθειά ανεξερεύνητα υπόγεια του παλατιού, ως το επόμενο βράδυ, που οι σύγχρονοι άνθρωποι θα κοιμηθούν ξανά, σίγουροι και ασφαλείς μέσα στις τρείς διαστάσεις της άγνοιάς τους..

Καλημέρα Κρήτη!
Κρίμα που δεν είμαι κοντά σου, κρίμα που θα πεθάνω μακριά σου...

Χάλια στα Μάλια...

2009-05-30T09:34:00.001+03:00

17 εγγλέζοι μπατιροτουρίστες, αφού σούρωσαν, ντύθηκαν καλόγριες και έκαναν παρέλαση κουνώντας προκλητικά τα κωλομέρια τους στα Μάλια.
Η αστυνομία τους συνέλαβε πάραυτα -αισθάνομαι παράξενα να λέω μπράβο στους μπάτσους, αλλά εδώ το αξίζουν- στη συνέχεια όμως στη δίκη που ακολούθησε, η δικαιοσύνη τους αθώωσε.
"Δεν είχαν πρόθεση να προσβάλουν" αποφάνθηκε, που πάει να πει, πως από δω και πέρα ο οποιοσδήποτε μαστούρης μπινελοτουρίστας είναι ελεύθερος να ντυθεί παπάς, καλόγερος, Κρητικός, οτιδήποτε του καυλώσει τέλος πάντων, και να παρελάσει στο νησί.
Υπάρχει το δεδικασμένο, λένε τα νομικά κιτάπια.

Από που να ξεκινήσω το φτύσιμο;
Φυσικά πρώτα απ΄τη δικαιοσύνη. "Μα πως γίνεται να έχετε υπουργείο Ναυτιλίας;" Ρώτησε ο Έλληνας τον Ελβετό. "Αφού δεν έχετε θάλασσα!". "Γιατί σου φαίνεται παράξενο; εσείς πως έχετε υπουργείο Δικαιοσύνης;" Απάντησε ο Ελβετός.

Σειρά έχουν οι πράκτορες και οι ξενοδόχοι. Αυτοί που ξεπούλησαν τα τιμημένα Μάλια για λίγα ευρώ, και πάλι καλά που δεν τους πλασάρουν και τις γυναίκες τους. Δυστυχώς ο περιορισμένος εγκέφαλός τους δεν είναι σε θέση να σκεφτεί πως μπορούν να φέρουν καλύτερης ποιότητας τουρίστες. Αντίθετα αισθάνονται και ικανοποιημένοι που τους ξεφτιλίζουν αυτά τα άφραγκα αποβράσματα.

Ακολουθούν όσοι από τους κατοίκους των Μαλίων δεν αντιστέκονται. Αυτοί με τα περιπτεράκια, αυτοί που εμπορεύονται σουβλάκια, πλαστικά μαυρομάνικα και φουσκωτά μπρατσάκια, και ανέχονται το ρεζιλίκι, αυτοί που κάνουν τα στραβά μάτια όταν οι εγγλέζοι κουνάνε τα παπάρια τους μπροστά στα παιδιά τους.
Επαναλαμβάνω: Όσοι από τους κατοίκους. Ξέρω πως η πλειοψηφία αντιστέκεται,και δίνει άνισους αγώνες για να απαλλαγεί από αυτά τα σκουπίδια!

Και τελειώνω με ένα γενικό φτύσιμο προς όλους εμάς τους αδιάφορους Κρητικούς, που ενημερωνόμαστε μέσα απο τις εφημερίδες, και κουνάμε αποδοκιμαστικά το κεφάλι μας.
Έ, ρε και να ζούσαν οι παππούδες μας....

Η Κρήτη σήμερα...

2009-05-26T11:54:00.000+03:00

Από κάπου ακούγεται μια λύρα να παίζει κοντυλιές.
Ήλιος, διάφανο νερό, αύρα της θάλασσας.
Και ξάφνου, όλα αλλάζουν.
Τα μάγια λύνονται, τα μάτια ανοίγουν
και μπροστά σου αποκαλύπτεται η αλήθεια:
Ήλιος, διάφανο νερό, αύρα της θάλασσας,
κι από κάπου ακούγεται μια λύρα να παίζει κοντυλιές...

Κάπως έτσι βλέπω την Κρήτη.
Πρέπει να ξεχάσω τα αυτονόητα, αν θέλω να την καταλάβω,
πρέπει να την αγκαλιάσω απαλά, αν δεν θέλω να πληγωθώ,
πρέπει να σκύψω πάνω της, να την αφουγκραστώ,
αν θέλω ν΄ακούσω την ανάσα της.

Παππούδες και προπάπποι διαβήκαν τους αιώνες τους ατέλειωτους.
Μαχαίρι, πείνα, δόξα, λατρεία, μίσος, ένα σωρό οι αιτίες των θανάτων τους.
Μα η σκυτάλη πέρναγε από γενιά σε γενιά,
από πατέρα σε παιδί, από παππού σε εγγονό:
Υπερηφάνεια, αγάπη, υποχρέωση,
και πάνω απ΄όλα, πολύτιμη κληρονομιά,
το Κρητικό φιλότιμο!
Το δώρο των δώρων, το άσμα των ασμάτων...

Όλα αυτά ποτίζαν τη ρίζα του νησιού μας,
χιλιάδες των χιλιάδων μέτρα, κάτω απ΄τα βάθη της Θάλασσας.
Αυτά το κάναν να προβάλει δυνατό και περήφανο,
ανάμεσα σε θάλασσα και ουρανό,
κάστρο ανίκητο στης φύσης και των ανθρώπων τα στοιχειά.

Μα όλα τα κάστρα, έχουν την Κερκόπορτά τους.
Είτε από ξύλο, είτε από πέτρα ή ατσάλι,
είτε απ΄ανθρώπινη καρδιά.
Κι αφού δεν μπόρεσαν Τούρκοι, Ενετοί κι ένα σωρό λαοί
να την ανοίξουν,
κάποιοι από μέσα -που καλούνται- Κρητικοί,
παρέδωσαν στους βάρβαρους γην τε και ύδωρ!

Από κάπου ακούγεται μια λύρα να παίζει κοντυλιές.
Είναι η Κρήτη μας, που κλαίει μεθυσμένη...

Πάσχα στην εξοχή!

2009-04-23T11:07:00.000+03:00

Πάει κι αυτό το Πάσχα (στην εξοχή όπως πάντα)...
Ωραία ήταν τα κόκκινα αυγά του, τα κοκορέτσια, οι γαρδούμπες και τ' αρνιά του. Ωραία τα κρασιά, οι τσικουδιές και οι ρακές, και πάνω απ΄όλα οι ξάπλες του.

Να μη ξεχάσω και τα θρησκευτικά μας καθήκοντα τη Μεγάλη Παρασκευή και το Μεγάλο Σάββατο. Όλοι μαζί στο προαύλιο της εκκλησίας με τα καλά μας και με τα κεριά μας, τη μια πένθιμα, την άλλη λευκά, ανάλογα τη μεγάλη μέρα.
Πιστοί στο ραντεβού των πιστών όπως κάθε χρόνο, πέντε λεπτά πριν το "γλυκύ μου έαρ" ή το "Χριστός Ανέστη" ανάλογα τη μεγάλη ημέρα.
Και μετά στα ουζερί για ποικιλίες ή στα σπίτια για μαγειρίτσα, πάλι ανάλογα τη μεγάλη ημέρα.
Κι όλα αυτά τα θρησκευτικομαγειρικά μέχρι την Κυριακή του Πάσχα, όπου ο μεν Χριστός ανασταίνεται, μας ρίχνει μια μούντζα για την αχαριστία μας και την κάνει, το δράμα Του όμως μεταφέρεται στα εξίσου αθώα και μερικώς ανυποψίαστα αμνοερίφια.

Και νάτα πάνω στις σούβλες, γυμνά, ξυρισμένα, αλλού τα σώματά τους, αλλού τα έντερα, αλλού τα συκώτια τους, οι σπλήνες και τα νεφρά τους...
Νάτα να στριφογυρίζουν αργά και βασανιστικά πάνω στη θράκα, κι εμείς να γυροφέρνουμε από πάνω τους, ελέγχοντας τη φλόγα, την πέτσα, το λαδολέμονο και τα μπαχαρικά, όλοι ειδικοί, ψήστες από τα γεννοφάσκια μας.
Μια Κυριακή του Πάσχα, θαρρείς φωτοτυπία της περσινής, με τις σούβλες και τις εξοχές της, με τα κρασιά και τα λιβάνια της, με τους ύμνους και τα πεντοζάλια, με τα αγαπημένα πρόσωπα και τις χοληστερίνες της.

Grand finale η μεγάλη των πιστών επιστροφή: Μποτιλιαρίσματα, εθνικές, έργα, διόδια, έργα, διόδια, μποτιλιαρίσματα, διόδια, έργα, γαμοσταυρίδια, έργα, διόδια...
...επιστροφή στο σπίτι (σπίτι μου σπιτάκι μου), ξεφόρτωμα, κουβάλημα, λογαριασμοί κάτω απ΄την πόρτα για το καλωσόρισμα, πάλι γαμοσταυρίδια.

Άντε βρε, και του χρόνου!
Ά, ναι! Και ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!

Περί Χριστού ο λόγος...

2009-04-13T09:11:00.000+03:00

Υπήρξε ο Χριστός σαν ιστορικό πρόσωπο;
Άλλοι λένε όχι, άλλοι λένε ναι.

- Όχι μόνο υπήρξε, αλλά ήταν και Έλληνας, γιος του εκατόνταρχου Πανθήρα, λένε οι εθνικόφρονες...
- Και μάλιστα από τα 18 μέχρι τα 30 του, πήγε στο Θιβέτ και διαλογιζόταν, συμπληρώνουν οι διανοούμενοι.
- Οι τεχνοκράτες το προχώρησαν περισσότερο. Μέχρι και τη μορφή του αναπαράστησαν ψηφιακά. Αυτοί οι "ειδικοί" πήραν ένα κρανίο της εποχής, ανθρωπολογικές μελέτες της περιοχής, πήραν και ένα πρόγραμμα (απ΄αυτά του photoshop φαντάζομαι που κατεβάζουμε δωρεάν απ΄το διαδίκτυο), και να το πρόσωπό του!
- Ρε παιδιά, αυτή η αγριόφατσα δίδαξε την αγάπη; Ρωτούν οι ορθολογιστές. Και τι μπορούν να μας περιγράψει ένα κρανίο της εποχής και μερικές ανθρωπολογικές μελέτες; Δηλαδή μετά από 2000 χρόνια άμα βρουν ένα κρανίο στο Χόλιγουντ, θα μπορούν να αναπαραστήσουν την Angelina Zolie; Αυτό κι αν είναι ιεροσυλία!
- Η μορφή του Ιησού, είναι αυτή που βλέπουμε στην ιερή σινδόνη! Λένε οι καθολικοί.
- Ποια ιερή σινδόνη; Αυτή πού έφτιαξε ο Da Vici για να κάνει πλάκα στον Πάπα; Διαμαρτύρονται οι διαμαρτυρόμενοι .
- Λάθος. Η μορφή Του, είναι αυτή που βλέπουμε στις εικόνες! Απαντούν οι Ορθόδοξοι.
- Ποιες εικόνες, αυτές που οι ζωγράφοι τους δεν έχουν ιδέα τι πάει να πει προοπτική; Αυτές που δυο μέτρα άγιοι φοράνε παπούτσι νούμερο 17; Ανταπαντούν οι ρεαλιστές.

Αυτά και άλλα πολλά ακούμε και θα ακούμε τούτες τις μέρες, μέχρι την Κυριακή του Πάσχα εννοείται, που θα πλακώσουμε τις γαρδούμπες και τα κοκορέτσια.
Γιατί πως να το κάνουμε, άμα βλέπεις την αφράτη περιστρεφόμενη πέτσα του αρνιού που μοσχοβολάει στη θράκα, το μυαλό σου κολλάει εκεί.
Σκέφτεσαι την ηδονή της γεύσης της, τον τραγανιστό της ήχο, το σιροπιασμένο λίπος της, το αλατοπιπερισμένο άρωμά της!

Κάθε άλλη υπαρξιακή σκέψη, ιστορικές μελέτες, φιλοσοφικές θεωρίες και προβληματισμοί, αναβάλλονται για του χρόνου!

Άντε βρε παιδιά, ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ να έχουμε!!!!!

Και ο μπακλαβάς γωνία...

2009-04-09T19:23:00.000+03:00

Μια φορά στεκόταν ένας στη γωνία.
Μετά ήλθε άλλος ένας και γίνανε δύο!
Μετά έφυγε ο ένας και έμεινε πάλι ένας.
Μετά έφυγε και αυτός,
και έμεινε η γωνία....

Τι θέλει να μας πει άραγε, αυτό το παλιό λογοπαίγνιο που το λέγαμε μικροί και γελάγαμε, χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει και κυρίως τι μας περιμένει;
Ποιά σημειολογία κρύβεται πίσω από αυτές τις απλές και φαινομενικά αθώες λέξεις; Ποιός είναι ο ΕΝΑΣ; ποιός είναι ο ΑΛΛΟΣ; τι συμβολίζει η ΓΩΝΙΑ;
Και το σπουδαιότερο: Ποιές σκοτεινές δυνάμεις κρύβονται ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΩΝΙΑ;

Φίλες και φίλοι
Σηκωθείτε τώρα από κρεβάτια, ντιβάνια, καρέκλες, πολυθρόνες, καναπέδες, πουφ
και τρέξτε να παραγγείλετε το καινούργιο μου βιβλίο
Η ουσία είναι μία

Εδώ θα βρείτε τις απαντήσεις γιά όλες τις απορίες που έχετε, αλλά τα λαμόγια που κυβερνούν τον κόσμο αρνούνται να σας τις αποκαλύψουν:
- Ποιοί κρύβονται στο εσωτερικό της Γης;
- Ποιοί υποχθόνιοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας;
- Πως τους ξεχωρίζουμε;
- Τί είναι ΙΝΟΧ, ΙΧΜΟΡ, ΙΝΟΞ, ΠΕΣΕΓΕ, ΓΕΣΕΕ;
- Που βρίσκονται οι Πύλες της κοίλης Γης;
- Από ποιόν αστερισμό καταγόμαστε;
- Σε ποιά κλείνει το μάτι ο Πούτιν;
- Είναι πεσμένα τα βυζιά της 'Ολγας Τρέμη;
- Πότε είναι προγραμματισμένο το τέλος του κόσμου;
Αυτά είναι μερικά μόνο από τα εκατοντάδες θέματα που περιέχει το βιβλίο μου
Η ουσία είναι μία

'Ενα σας λέω μόνο (κάμερα, έλα σε μένα!):
Διαβάζοντας το βιβλίο μου, έχετε λύσει όλες σας τις απορίες. Φυσικές, μεταφυσικές, εσχατολογικές!
Μετά τα ξέρετε όλα!
Χάρη σε μένα, μπορείτε να πεθάνετε ήσυχοι....

* Προσωπικό σχόλιο/παρατήρηση:
Όποτε γράφω ανέκδοτα ή αστεία κείμενα, λίγοι με διαβάζουν, και ακόμα πιό λίγοι μου γράφουν κάποιο σχόλιο.
Που πάει να πει, ότι με θεωρούν σοβαρό άτομο.
Ρε παιδιά, παρεξήγηση: Δεν είμαι σοβαρό άτομο, γράφω αυτά που αισθάνομαι, και απ΄ότι διαβάζετε, δεν αισθάνομαι και πολύ καλά...

Κουζουλάδες...

2009-04-03T12:28:00.001+03:00

Άνοιξη στην Κρήτη.
Χιλιάδες χρώματα και μυρωδιές.
Και φως, πολύ φως...

Πλησιάζει Πάσχα...
Πίσω απ΄τα σούπερ μάρκετ, με τις διαφημίσεις, με τις πλαστικές σακούλες,
πίσω απ΄τα τσουρέκια στη ζελατίνα,
πίσω απ΄τα κόκκινα αυγά στη συσκευασία των 12,
κάποιες γιαγιάδες ετοιμάζονται...

Να φτιάξουν το Πάσχα της Κρήτης,
με τα χιλιάδες χρώματα και τις μυρωδιές,
και με το φως, το πολύ φως...

Τι κι αν δεν ζούνε πια αυτές οι γιαγιάδες..
Τίποτα δεν πήγε στράφι από τον ενθουσιασμό και τον κόπο τους,
από το γέλιο, τη γιορτή, την αγάπη, τη μαγειρίτσα και τα κόκκινα αυγά.
Πάντα θα είναι ανάμεσά μας,
ειδικά αυτές τις μέρες,
γιατί
ότι κι αν δουν τα μάτια μας το Πάσχα που θα έρθει,
οι καρδιές μας θα ξαναζήσουν το Πάσχα του χθες,
θα ξανατσουγκρίσουνε τ΄αυγά μ΄αυτά τα αόρατα αγαπημένα πρόσωπα.

Όλα τ΄άλλα,
αυτά που κάποιοι άσχετοι αποκαλούν πραγματικότητα,
δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ψευδαίσθηση...

Σπίτι μου, blogάκι μου!

2009-03-19T12:34:00.000+02:00

Δεν θα ήταν υπερβολή να πω, πως ο κάθε bloger νιώθει το blog του σαν σπίτι του. Ένα ψηφιακό δυαράκι στον κυβερνοχώρο (όχι σαν το τέρας της φωτογραφίας που βρήκα να βάλω), που δεν παύει να του προσφέρει την ίδια ζεστασιά, θαλπωρή και ασφάλεια με το αντίστοιχο τσιμεντοτουβλένιο του στην πλατεία Κολιάτσου.
Και τι δεν κάνει για να το σουλουπώσει, να το βελτιώσει, να αισθάνεται "μέσα εκεί" άνετα, χαλαρά, να μπορεί να επικοινωνεί με το περιβάλλον, να μπορεί να δημιουργεί. Θέλετε παραδείγματα;

'Εχει διαλλέξει το πρότυπο του ανάμεσα από πολλά άλλα με κριτήριο την αισθητική του, όπως ακριβώς θα διάλλεγε για να αγοράσει ένα αληθινό σπίτι.
Έχει επεξεργαστεί τον κώδικα της σελίδας -ανάλλογα με τις γνώσεις του φυσικά- αντικαταστώντας τα χρώματα με αυτά που αγαπάει, έχει διαμορφώσει τον χώρο στα μέτρα του, όπως ακριβώς θα έβαφε το αληθινό του σπίτι, όπως θα έχτιζε τα δωμάτια στο γούστο του.

Του προσθέτει γραφικά, java scrips, αγαπημένες φωτογραφίες, όπως θα διακοσμούσε το σπίτι του με έπιπλα, με κορνίζες και προσωπικά αντικείμενα.
Και ερχόμαστε στις εγγραφές. Στο κύριο πιάτο που προσφέρουν οι σπιτονοικοκύρηδες στους επισκέπτες τους. Στην πεμπτουσία των blogs. Εδώ παίζεται όλο το παιχνίδι: Σου αρέσει το συγκεκριμένο φαγητό; Η συνταγή του, η μαγειρική, η μερίδα, η αναλογία των μπαχαρικών; Εάν ναι, κάνεις το συγκεκριμένο blog στέκι σου και σαν αντάλλαγμα της γευστικής απόλαυσης που σου προσφέρει, του χαρίζεις νούμερα, links, το ανεβάζεις και άμα δε βαριέσαι, του γράφεις και κάποιο σχόλιο.

Δεν θα κριτικάρω εδώ τα φαγητά. Δεν γράφω γι' αυτό το λόγο αυτό το post. 'Αλλωστε είναι τόσο μεγάλη η ποικιλία, που ικανοποιεί όλα τα γούστα, αρκεί να ψάξεις: Σούπες, σαλάτες, κρεατικά, λαδερά, κρύα πιάτα, νερόβραστα, μισοψημένα, ωμά, καμμένα. Από γλυκά; Τούρτες, πάστες, κουραμπιέδες, καναπεδάκια, εργολάβοι πασταφλόρες και δε συμμαζεύεται.

Όμως φίλε, πως να το κάνουμε, αυτό είναι ένα ξένο σπίτι και οφείλουμε να το σεβαστούμε. Κανείς δεν μας έφερε εδώ με το ζόρι. Κανείς δεν μας υποσχέθηκε καλύτερο φαί, από αυτό που σερβίρει. Αν δεν μας αρέσει την κάνουμε, αν θέλουμε να σχολιάσουμε κι αυτό το κάνουμε, αλλά τη μαλακία μας, ας την κρατήσουμε για το δικό μας σπίτι....