Κάπου στην Πελοπόννησο...

Χτες βράδυ τα πίναμε με την παρέα, όρθιοι, ακουμπισμένοι στην μπάρα.

Ξέρετε πως είναι αυτές οι καταστάσεις: Άλλοι έρχονται άλλοι φεύγουν, με άλλους πιάνεις συζήτηση -επί παντός επιστητού- και άλλοι σου απαντάνε. Ένα μπέρδεμα.

Εκεί λοιπόν που μιλάμε για τσικουδιές, ο διπλανός μου -Πελοποννήσιος στην καταγωγή- άρχισε να το παίζει ειδικός.

- Το καλοκαίρι είχα πάει στην Κρήτη σε ένα χωριό που μένει ο κουμπάρος μου και έφερα 40 κιλά τσικουδιά και μπλα μπλα και τι καλά περάσαμε κλπ.

Μίλαγα για ρακόμελο, πεταγόταν.

- Το τι ρακόμελο ήπιαμε δε λέγεται. Αλλά έφερα και μια νταμιτζάνα κλπ κλπ!

- Είναι ωραίοι οι Κρητικοί! Πετάχτηκε ένας άλλος. Είναι όμως έτσι φιλόξενοι όπως τους περιγράφουν;

- Έτσι ακριβώς απάντησε με έμφαση. Οι Κρητικοί είναι ή πολύ καλοί, ή οι χειρότεροι άνθρωποι λένε. Εγώ πάντως όσους γνώρισα, ήταν τέλειοι! 

Μετά άρχισε να μιλάει για τη φιλοξενία σε αυτό το χωριό. Για τους κατοίκους που δεν τον άφηναν να πληρώσει γιατί ήταν ξένος και μάλιστα όταν έφευγε, του έφεραν ένα σωρό πεσκέσια!

- Και πως το λέγανε το χωριό, ρε φίλε, ρώτησα πιο πολύ για να γίνεται συζήτηση.

- Καστέλλι Πεδιάδος! Το έχεις ακουστά;

Καστέλλι Πεδιάδας

Αυτό είναι το αγαπημένο μου Καστέλλι της Πεδιάδας. Από κει κρατάνε οι ρίζες μου, εκεί θα ήθελα γυρίσω. Η φωτογραφία είναι από επιχρωματισμένο καρτποστάλ στις αρχές του περασμένου αιώνα. Κάνοντας κλικ απάνω της μπορείτε να την δείτε σε μεγάλο μέγεθος.

Καστέλλι Πεδιάδας

Αυτή είναι μια σπάνια γκραβούρα του Βενετσιάνικου κάστρου με το χωριό γύρω του, που ανακάλυψε ο πατέρας μου ο Σοφοκλής, γέννημα θρέμμα Καστελλιανός, πριν πολλά χρόνια σε ένα παλαιοπωλείο στο Μοναστηράκι.
Εγώ με τη σειρά μου, αν και γεννήθηκα στην Αθήνα, θεωρώ το Καστέλλι σαν το χωριό μου, ένα αγαπημένο κομμάτι απ' τη μεγάλη μου πατρίδα την Κρήτη που δεν έπαψα στιγμή να αναπολώ και να ονειρεύομαι την ώρα που θα επιστρέψω κοντά της για πάντα!

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν την πρώτη εγγραφή, με το Καστέλλι της πεδιάδας, τιμής ένεκεν όπως καταλαβαίνετε: Κτισμένο σε ένα εύφορο κάμπο με αμπέλια και ελιές 36 χλμ από το Ηράκλειο. Η διαδρομή είναι Ηράκλειο - Κνωσσός - Σκαλάνι - Μυρτιά - Αποστόλοι - Καστέλλι. Από τον βόρειο άξονα της Κρήτης μπορούμε να πάμε μέσω Γουβών - Σμαρίου. Από την Χερσόνησο, ακολουθώντας τη διακλάδωση δεξιά της εθνικής οδού Ηρακλείου-Χερσονήσου (14 χλμ.)

Η πρώτη αναφορά για το χωριό γίνεται το 1583 από τον Ενετό Καστροφύλακα που το αναφέρει Pediada Proprio με 543 κατοίκους. Πολύ αργότερα το 1671 στην τούρκικη απογραφή αναφέρεται σαν Nefs Pediye με 150 χαράτσια. Το 1834 στην αιγυπτιακή απογραφή αναφέρεται Kasteli με 18 χριστιανικές και 15 τούρκικες οικογένειες. Οι αναλογίες άλλαξαν το 1881 που την βρίσκει έδρα του ομώνυμου δήμου, με 526 χριστανούς και 118 τούρκους. Σήμερα εξακολουθεί να είναι έδρα του Δήμου Καστελλίου της επαρχίας Πεδιάδας με 2.000 περίπου κατοίκους. To φρούριο από το οποίο πήρε το όνομα και το χωριό, ήταν πάνω σε ένα μικρό λόφο, πάνω στον οποίο σήμερα είναι το γυμνάσιο Καστελλίου. Σαν πρωτεύουσα της επαρχίας Πεδιάδας, το Καστέλι έπαιξε σημαντικό ρόλο: Αποτέλεσε το πνευματικό κέντρο, αφού στο γυμνάσιο του φοιτούσαν όλοι οι νέοι των γύρω περιοχών του Οροπεδίου του Λασηθίου. Από οικονομικής άποψης αποτέλεσε επίσης το εμπορικό κέντρο της περιοχής από όπου διακινούνταν τα προιόντα της περιοχής μέσα από ένα παζάρι, που εξακολουθεί να γίνεται ακόμα και σήμερα στο κέντρο της πόλης.

Ο δήμος Καστελλίου, οι σχολικές κοινότητες (με την έντονη διαδυκτιακή δράση) και ο πολιτιστικός σύλλογος διοργανώνουν κάθε χρόνο σπουδαίες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Αξίζει τον Αύγουστο να διασκεδάσετε στη "Γιορτή του Ξενιτεμένου" με πολλές συναυλίες, μουσική, εκθέσεις, πολιτιστικά δρώμενα. Εγώ τουλάχιστον θα είμαι εκεί!

Το πατρικό μου. Έρημο και εγκαταλειμμένο, ανήκει σε συγγενείς. Στα αφτιά του ακόμα θα αντηχούν οι χαρές, οι λύπες, οι ανάσες του παππού και της γιαγιάς, τα γέλια του πατέρα και των αδελφών του να παίζουν κυνηγητό με κοντά παντελονάκια. Γερασμένο πια, περιμένει και το δικό του τέλος. Δεν είναι κακό αυτό, κάθε τέλος είναι και μια καινούργια αρχή.....

Το Μεϊντάνι - η πλατεία, υπό το βλέμμα της προτομής του παπού μου, Στέλιου Σακόρραφου. Ηρεμία, δροσιά, χαλάρωση ανάμεσα σε δικούς σου φιλικούς ανθρώπους. Πως να μη δεις τη ζωή αισιόδοξα με μια τσικουδιά στο Μεϊντάνι;

Κρητών Νόστος.

Συμπέρασμα;
Για μένα, όλα αρχίζουν και τελειώνουν στην Κρήτη!
Το τοπίο; Οι άνθρωποι; Η ηρωϊκή της ιστορία; Όλα μαζί, ή ένα ένα χωριστά,
εκεί ανάμεσα απ΄τις λέξεις, τις αναμνήσεις, το αίμα.

Γυροφέρνεις στα μπλογκς: Φωτογραφίες, έρωτες, ποίηση και ηλεκτρονικό συναίσθημα, Ελλάδα με βουνά και θάλασσα, πολιτικάντιδες, ειδήσεις, αποκαλύψεις της πλάκας, και μόνο σαν βρεθείς σε κάποιο δικό μας έστω και ψηφιακό στέκι, καταλαβαίνεις τι θα πει φιλία, τι θα πει κοινή αγάπη, τι θα πει νοσταλγία, τι θα πει Κρήτη...

Δεν υπάρχει περίπτωση, τόχω πάρει απόφαση.
Κρητών Νόστος δε λέει και ο συνονόματος ο Μπικάκης;

Ο θεός της Κρήτης να μας έχει καλά।
Όχι αυτός που είναι τώρα απάνω, αυτός μας έχει γραμμένους στα θεϊκά του ...
Για το θεό της Κρήτης τον παλιό εννοώ।
Αυτόν του Μίνωα, του παππού μας...


- Αφιερωμένο στον καλό μου θείο Γιώργη Χαραλαμπάκη που έφυγε απ΄τη ζωή πριν λίγες μέρες, στο αγαπημένο του Καστέλλι της Πεδιάδας...

Και το πλοίο φεύγει...

Η Κρήτη

γιγάντιο πετροκάραβο

πλωτό κάστρο γεμάτο όνειρα

απομακρύνεται αργά, υπερήφανα,

κοιτώντας μόνο μπροστά

μέσα απ΄τη μπρούτζινη πυξίδα του χρόνου...

Τη βλέπω να χάνεται αργά

πίσω απ΄τη δύση του Ήλιου (ίδια με τη δύση που την γνώρισα και την αγάπησα).

Βυθίζομαι στο κόκκινο νερό.

Στροβιλίζομαι στο θαλάσσιο κενό που δημιούργησε η απουσία της.

Άραγε που πνίγομαι;

Στα Χανιά; Στα λευκά Όρη, ή στο αγαπημένο μου Καστέλλι;

Καστέλλι Πεδιάδας

Καστέλλι Πεδιάδας
Καφενεδάκι πάνω στα ερείπια του κάστρου. Μεϊντάνι κάτω απ' τις πιπεριές.
Σε μια γωνιά το κλειστό περίπτερο του θείου του Γιώργη, πρώην τσολιά, που δε θα το ξαναδεί ποτέ, γέρος πια, παραδομένος...
Πιο πίσω οι παλιές έρημες γειτονιές, με τα στενά σιωπηλά σοκάκια.
Εκεί θαρρείς, ο χρόνος έχει σταματήσει, τα πάντα, θυμίζουν χθες, τα πάντα μυρίζουν χθες...
Ξύλινες φθαρμένες πόρτες, ξεβαμμένες απ΄το χρόνο, με σκουριασμένες κλειδαριές και τα κλειδιά τους χαμένα στις δεκαετίες.
Κλειστά παραθυρόφυλλα, τζάμια σπασμένα, θαμπά απ΄την αιώνια σκόνη, που κάνει ανθρώπους, όνειρα κι αντικείμενα να σβήνουν σιγά-σιγά, να χάνονται και να ξεχνιούνται, έστω κι αν δεν απομακρύνθηκαν ποτέ.
Παράθυρα ερμητικά κλειστά, με άδεια τα μαρμάρινα πεζούλια τους, χωρίς τη γλάστρα του βασιλικού, χωρίς τα μαύρα ένοχα μάτια, πίσω απ΄την κεντητή κουρτίνα.
Σκασμένοι σοβάδες, γήινα χρώματα παντού, σοφά ανακατεμένα από το Χρόνο, το μέγιστο ζωγράφο και αλχημιστή
Η ώχρα, το άσπρο, το κεραμιδί, η πέτρα που προβάλει από μέσα που και που, σαν την καρδιά που θέλει να ζήσει, που αρνείται να σταματήσει να χτυπά, αν δεν μας πει τι είδε και τι άκουσε μέσα απ΄τους τοίχους των ταπεινών αυτών σπιτιών, που τόσο πιστά και στέρεα προστάτεψε, όλα αυτά τα χρόνια.
Εκεί θαρρείς, ο χρόνος έχει σταματήσει, τα πάντα, θυμίζουν χθες, τα πάντα μυρίζουν χθες...