Ρακόμελο

Το ρακόμελο είναι ένα αλκοολούχο ποτό που παρασκευάζεται από μέλι με την διαδικασία της ζύμωσης των σακχάρων του μελιού. Παρασκευάζεται συνδυάζοντας ρακή με μέλι και διάφορα μπαχαρικά, όπως η κανέλα, το γαρίφαλο, ή άλλα τοπικά βότανα. 

Λίγο πολύ, όλες οι συνταγές αν θέλετε να φτιάξετε το δικό σας ρακόμελο μοιάζουν. Προσέξτε μόνο μη την πατήσετε όπως συμβαίνει στο ιντερνέτ, προσπαθώντας να παντρέψετε τη μια συνταγή με την άλλη, και μη μου ζητήσετε ευθύνες αν αρχίσετε μετά και κουτουλάτε τα ντουβάρια.

Κατά τη γνώμη μου, θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε τις συνταγές σε δύο κατηγορίες, ανάλογα την ποσότητα που θέλουμε να παρασκευάσουμε: 
Ρακόμελο στο μπρίκι, για να πιεί η παρέα από ένα ποτηράκι ο καθένας, συνήθως μετά το φαγητό, και ρακόμελο στην κατσαρόλα, να το φυλάξουμε στο μπουκάλι και πίνουμε όσο θέλουμε, και όποτε θέλουμε.
Ξεκινάμε από το πρώτο:

Ρακόμελο στο μπρίκι.  

Υλικά:

1 μπρίκι (εννοείται)

κανέλα τρυμένη

κεφαλάκια γαρύφαλου (όσοι θα πιούν συν ένα) 

Κρητική ρακή

μέλι

Εκτέλεση:

Ρίχνουμε στο μπρίκι τόσα ποτηράκια ρακή, όσα θέλουμε να φτιάξουμε, λίγη τρυμένη κανέλα (όχι πολύ, γιατί θα πικρίσει) και τα γαρύφαλα και το βάζουμε σε σιγανή θερμοκρασία.

Μόλις ζεσταθεί προσθέτουμε το μέλι, από μισή κουταλιά του γλυκού, για κάθε ποτήρι που θα φτιάξουμε.

Ανακατεύουμε συνεχώς, και πάντα σε σιγανή θερμοκρασία, γιατί από τις αναθυμιάσεις της ρακής, υπάρχει κίνδυνος φωτιάς.

Μόλις αρχίσει και γουργουρίζει, βγάζουμε το μπρίκι και σερβίρουμε. Φροντίζουμε σε κάθε ποτήρι να υπάρχει και από ένα κεφαλάκι γαρύφαλου. Στο δικό μας βάζουμε δύο!

 

 Ρακόμελο στην κατσαρόλα

Υλικά:  

1 λίτρο τσικουδιά 
4 κουταλιές της σούπας θυμαρίσιο μέλι
2 ξύλακια κανέλα
4 καρφάκια γαρύφαλλο

Εκτέλεση:

Βάζουμε όλα τα υλικά σε μια κατσαρόλα και τα βράζουμε σε χαμηλή θερμοκρασία, ανακατεύοντας συνεχώς. 

Προσέχουμε να μην πάρει φωτιά από τις αναθυμιάσεις της τσικουδιάς. 

Μόλις πάρει βράση σβήνουμε τη φωτιά αλλά δεν το βγάζουμε από την κατσαρόλα, αλλά την σκεπάζουμε με το καπάκι της για 10' να πάρει τα αρώματα. 

Και τώρα η μεγάλη ερώτηση: Πως πίνεται το ρακόμελο; Ζεστό ή κρύο; 

Κατά τη γνώμη μου, όπως σας κάνει κέφι. Και για το κρύο και για τη ζέστη, είναι εξίσου ωραίο. Προσωπικά έχω πάντα στο ψυγείο μου ένα μπουκάλι παγωμένο, για να επιβιώσω σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου.

Προσοχή μόνο στην ποσότητα. Το γλυκό ξεγελάει. Μην το παρακάνετε, δεν είναι λικέρ, είναι ο διάολος της Κρήτης κλεισμένος σε μπουκάλι!

Από αυτά τα δύο sites πήρα πολύτιμες πληροφορίες. Τα ευχαριστώ! 

http://www.bees.gr/

http://www.yumyum.gr

 

Κάπου στην Πελοπόννησο...

Χτες βράδυ τα πίναμε με την παρέα, όρθιοι, ακουμπισμένοι στην μπάρα.

Ξέρετε πως είναι αυτές οι καταστάσεις: Άλλοι έρχονται άλλοι φεύγουν, με άλλους πιάνεις συζήτηση -επί παντός επιστητού- και άλλοι σου απαντάνε. Ένα μπέρδεμα.

Εκεί λοιπόν που μιλάμε για τσικουδιές, ο διπλανός μου -Πελοποννήσιος στην καταγωγή- άρχισε να το παίζει ειδικός.

- Το καλοκαίρι είχα πάει στην Κρήτη σε ένα χωριό που μένει ο κουμπάρος μου και έφερα 40 κιλά τσικουδιά και μπλα μπλα και τι καλά περάσαμε κλπ.

Μίλαγα για ρακόμελο, πεταγόταν.

- Το τι ρακόμελο ήπιαμε δε λέγεται. Αλλά έφερα και μια νταμιτζάνα κλπ κλπ!

- Είναι ωραίοι οι Κρητικοί! Πετάχτηκε ένας άλλος. Είναι όμως έτσι φιλόξενοι όπως τους περιγράφουν;

- Έτσι ακριβώς απάντησε με έμφαση. Οι Κρητικοί είναι ή πολύ καλοί, ή οι χειρότεροι άνθρωποι λένε. Εγώ πάντως όσους γνώρισα, ήταν τέλειοι! 

Μετά άρχισε να μιλάει για τη φιλοξενία σε αυτό το χωριό. Για τους κατοίκους που δεν τον άφηναν να πληρώσει γιατί ήταν ξένος και μάλιστα όταν έφευγε, του έφεραν ένα σωρό πεσκέσια!

- Και πως το λέγανε το χωριό, ρε φίλε, ρώτησα πιο πολύ για να γίνεται συζήτηση.

- Καστέλλι Πεδιάδος! Το έχεις ακουστά;

Ποτό από τον τόπο σου κι ας ειν΄και νερομένο

Στο σπίτι μου έχω ένα μπαράκι (έπιπλο εννοείται, όχι επιχείρηση) που τα περισσότερα μπουκάλια του περιέχουν τσικουδιές και ρακόμελα.

Απ΄τα Χανιά, απ΄το Ηράκλειο, απ΄όλη την Κρήτη θα έλεγα, έχω φτιάξει μάλιστα και ταμπελίτσες που τις φοράνε σαν κολάρα στους επιμήκεις λαιμούς τους, πάνω στις οποίες αναφέρω με καλλιγραφικά γράμματα τον τόπο προέλευσής και την ημερομηνία απόκτησής τους.
Και όμως, δεν μπορώ να τα πιω εδώ, μονάχος, μακριά απ΄την Κρήτη...
Και τι μεζέδες δεν βάζω. Φρέσκες αγκινάρες, κουκιά, αγγουράκια, μέχρι ντάκους φτιάχνω, χώρια τη μουσική που απ΄την ένταση με μουτζώνουν γείτονες και περαστικοί από τα γύρω τετράγωνα, τίποτα! Δεν πάει κάτω ρε γαμώτο!
Και όμως. Σαν έρθει μια στα χίλια κανάς φίλος απ΄την Πατρίδα, το πρόβλημά μου είναι αν θα μας φτάσουν τα μπουκάλια και οι μεζέδες.
Έτσι έχουν τα πράγματα. Κάθε ποτό θέλει τον τόπο του, το κλίμα του, τις μυρωδιές του, ακόμα και τη μιζέρια του.
Έτσι έλεγαν οι παππούδες μας, έτσι θα λέω και εγώ στα εγγόνια μου, (που θ΄αποκτήσω αν βρεθεί καμιά καλή και πανέμορφη κοπέλα, πολύ νέα, πολύ πλούσια και μορφωμένη και μ΄αγαπήσει τώρα στα γεράματα μ΄αυτά τα χάλια).
Χικ!