Ποδοσφαιρομάνα Κρήτη...

Φέτος είναι η πρώτη φορά στην ποδοσφαιρική ιστορία της Κρήτης, όπου τρεις ομάδες της συμμετέχουν στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκα.

Η Κρήτη γίνεται μια ποδοσφαιρική υπερδύναμη στην Ελλάδα, και οι υπόλοιπες ομάδες, δεν θα προλαβαίνουν να ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους  κάθε λίγο και λιγάκι, για ένα ταξίδι προς τα μέρη μας!
Όμως
το παρελθόν μας δίδαξε ορισμένα πράγματα, που δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε στο μέλλον.
Θυμηθείτε τις ανεπίτρεπτες κόντρες μεταξύ ΟΦΗ και Εργοτέλη πριν δυο χρόνια, λες και δυο μεγάλες ομάδες δεν χωράνε στο Ηράκλειο. Του ΟΦΗ και του Πλατανιά φέτος, όπου το Ηράκλειο έβλεπε σαν αντίπαλο τα Χανιά, και τανάπαλιν...
Τη νέα ποδοσφαιρική χρονιά, ελπίζω να βάλουμε μυαλό, και να μην έχουμε ακόμα πιο πολύπλοκα τοπικιστικά φαινόμενα.
Η Κρήτη έχει τρεις ισάξιες ομάδες, που πρέπει να τις αγαπήσουμε και να τις υποστηρίξουμε το ίδιο, και κυρίως να τις σεβαστούμε, όπως τουλάχιστον τις σέβονται οι αντίπαλοί της στην υπόλοιπη Ελλάδα!
Καλή πορεία παιδιά, και πάντα νίκες!

ΟΦΗ για πάντα!

Ο ΟΦΗ ούτε και φέτος θα ανεβεί στην κατηγορία που του ανήκει, εκεί που είναι η θέση του...
Τελικά, ο ΟΦΗ είναι ολόκληρη η Κρήτη, η ιστορία του παράλληλη, γεμάτη πόνους, χαρές και άπειρες αδικίες.
Λέω μεγάλα λόγια; είμαι βλάσφημος ή απλά φιλοσοφώ;

Δεν ξέρω, εγώ που ζω (προς το παρόν) μακριά από την Κρήτη, γνωρίζω καλά το πόσο μου τη θύμιζε σε κάθε νίκη του, σε κάθε επιτυχία, το πόσο υπερήφανο με έκανε, πόσες ελπίδες μου χάριζε από το πουθενά...

Με τον πατέρα μου που πια δεν ζει, αλλά στα νιάτα του φόρεσε την ασπρόμαυρη στολή μέσα στη χαράδρα που λεγόταν γήπεδο, πήγαμε θυμάμαι στην Ελευσίνα, να ζήσουμε το όνειρο.

Πιτσιρικάς ήμουν, αλλά θυμάμαι σαν νάταν χθες την πλατεία Κάνιγγος γεμάτη πούλμαν να φορτώνουν ενθουσιώδεις Κρητικούς με σημαίες και τσικουδιές, για τον μεγάλο πρώτο αγώνα μπαράζ με τον Πανελευσινιακό, για την άνοδο στην Α' Εθνική.

Θυμάμαι ακόμα όταν δεχθήκαμε το δεύτερο γκολ (2-1 το αποτέλεσμα), το γήπεδο βουβάθηκε, γιατί ήταν γεμάτο δικούς μας φίλαθλους. Οι Ελευσίνιοι το άκουγαν στα ραδιόφωνα απ΄έξω!

Ακολούθησαν δυο νίκες μας στην Κρήτη και ο ΟΦΗ θρονιάστηκε ολόκληρες δεκαετίες στη φυσική του θέση. Ονόματα; Κοιτάξτε την φωτογραφία και θυμηθείτε. Επιτυχίες; Αμέτρητες.

Και ύστερα ήλθαν τα σκουλήκια, τα τρωκτικά και οι σαρανταποδαρούσες. Η δόξα βλέπετε έχει φαΐ. Η δόξα μαζεύει στο εκτυφλωτικό της φως όλα τα έντομα. Η δόξα έχει λεφτά, μπορεί να πουληθεί σε μικρά ή μεγάλα κομμάτια, η δόξα μπορεί να κάνει τον ασήμαντο διάσημο και τον νάνο γίγαντα!

Τώρα ποιος φταίει; Η καλή μας η καρδιά φταίει. Η αφέλειά μας. Η εμπιστοσύνη μας στον κάθε κερατά, το φιλότιμό μας, που νομίζουμε πως τόχουν όλοι.
Έτσι δεν την πατάγαμε μια ζωή στην Κρήτη; (Για κοιτάξτε λίγο την ιστορία της).
Γιαυτό μου τη θυμίζει ο ΟΦΗ
γιαυτό θα τον αγαπώ για πάντα...