γιγάντιο πετροκάραβο
πλωτό κάστρο γεμάτο όνειρα
απομακρύνεται αργά, υπερήφανα,
κοιτώντας μόνο μπροστά
μέσα απ΄τη μπρούτζινη πυξίδα του χρόνου...
Τη βλέπω να χάνεται αργά
πίσω απ΄τη δύση του Ήλιου (ίδια με τη δύση που την γνώρισα και την αγάπησα).
Βυθίζομαι στο κόκκινο νερό.
Στροβιλίζομαι στο θαλάσσιο κενό που δημιούργησε η απουσία της.
Άραγε που πνίγομαι;
Στα Χανιά; Στα λευκά Όρη, ή στο αγαπημένο μου Καστέλλι;
