15/9/09

Και το πλοίο φεύγει...

















Νοσταλγία;
Πράγματα που θα ήθελε κάποιος να κάνει, αλλά δεν έκανε;
Λέξεις που σήμαιναν τόσα πολλά, αλλά ποτέ δεν ακούστηκαν;
Τι μυστικά να κρύβονται πίσω απ΄το φωτισμένο καράβι που ετοιμάζεται να φύγει απ΄το λιμάνι;
Πόσες πορείες διασταυρώνονται στο σκοτεινό πέλαγος που θα ακολουθήσει;
Νυσταγμένα πρόσωπα στα σαλόνια.
Άλλοι κοιτάνε βαριεστημένα τηλεόραση, πιο πολύ από συνήθεια.
Άλλοι βυθισμένοι στις σκέψεις τους (μελαγχολούν, χαίρονται, μετανιώνουν) μέχρι να τους πάρει ο ύπνος και να ησυχάσουν
και άλλοι παλεύουν να επικοινωνήσουν σαρώνοντας το χώρο για γνωστούς ή άγνωστους συνταξιδιώτες..

Κι όταν οι προπέλες πάρουν στροφές και τα φώτα του λιμανιού αρχίζουν να μικραίνουν,
πόσοι επιβάτες ακουμπισμένοι στις κουπαστές,
μάταια προσπαθούν να σταματήσουνε το χρόνο, να κρατήσουνε το θέαμα για πάντα. (Λες και τα βλέμματα είναι κάβοι!).

Είναι η ώρα της μελαγχολίας για τους ευαίσθητους, είναι η ώρα των ενδόμυχων υποσχέσεων για τους αισιόδοξους, είναι η ώρα της νοσταλγίας για όλους.
Μετά από λίγο, τα πάντα στην πρύμη σκοτεινιάζουν.
Η Κρήτη λες και εξαφανίζεται, λες και χάνεται από το χάρτη.
Αστέρια καταλαμβάνουν τιμητικά τη θέση της.
Τα ανθρώπινα μάτια αδυνατούν να μεταφέρουν εικόνα και συγκίνηση.
Η νυχτερινή δροσιά, ήδη έγινε κρύο.
Ο ένας μετά τον άλλο εγκαταλείπουν το κατάστρωμα
Ξανά στο φως και τη ζεστασιά των σαλονιών, ξανά στη μοναξιά του πλήθους...

12 σχόλια:

D.Angel είπε...

Οφουυυυ!Αυτά είναι που δεν αντέχω!
Κάθε φορά φεύγω κλαίγοντας!το ξέρουν όλοι πια και μ αφήνουν μόνη στην κουπαστή!!!Μόνο ένα με παρηγορεί και σκέφτομαι συνέχεια εκείνη την ώρα!Αντίο αγαπημένη μου, ως την επόμενη φορά!
Φιλιά πολλά σύντεκνε!

ΣΤΕΛΙΟΣ είπε...

Καλημέρα D.Angel
τουλάχιστον εσύ μπορείς να κλάψεις άνετα γιατί είσαι γυναίκα.
Τι να πω εγώ, που απαγορεύεται;
Πολλά φιλιά!!

Ελευθερία είπε...

Η κρητη χανεται Στελιο μου απο τα ματια μας αλλα οχι απο την ψηχη μας ,εμεις δε που μενουμε μακρια της σαν τους μεταναστες την νοσταλγουμε και την αγαπαμε πολυ,Φιλια

meta είπε...

Τα ίδια συναισθήματα νοιώθω και εγώ όταν φεύγω από την Κρήτη. Κλαίω από λύπη την ώρα του αποχωρισμού όπως κλαίω από χαρά κάθε φορά που πατώ ξανά το πόδι μου στη γη την αγαπημένη...
Πολύ ωραίο το μπλογκ σου Στέλιο!

AERIKO είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=h_Tml2-8xp0

Τεράστια και μοναδικά τρυφερή η αγκαλιά της μάνας Κρήτης για όλα τα παιδιά της ειδικά για εκείνα που κοιτώντας πίσω το μέλλον νοσταλγούν.
Καλο βράδυ και όμορφο Σ/Κ Στέλιο.

ΣΤΕΛΙΟΣ είπε...

Καλημέρα Ελευθερία
έτσι ακριβώς! Υπάρχει στην ψυχή μας, και μας δίνει δύναμη κι ελπίδα.

Απίθανοι οι χοχλιοί σου!

ΣΤΕΛΙΟΣ είπε...

Καλοσώρισες Meta
δάκρυα χαράς και λύπης. Συναισθήματα που σημαίνουν πως είμαστε ζωντανοί!

Χαίρομαι που σου άρεσε το μπλογκ μου. (Έ, καλά τώρα, κοκκίνισμα...).
Έρχομαι να δω και το δικό σου.
Φιλιά!

ΣΤΕΛΙΟΣ είπε...

Καλημέρα Μαρία
Ευτυχώς, η αγκαλιά της είναι τεράστια, και μέσα εκεί μπορούμε να κουρνιάσουμε, να αισθανούμε το άρωμα και τη ζεστασιά της, να νιώσουμε και πάλι παιδιά...

Ωραίο το βίντεο σου. Μου αρέσει η δουλειά σου. Μου φαίνεται θα σε πάρω στους γάμους και στις βαπτίσεις.
Φιλιά!!

katerina είπε...

Δύσκολη στιγμή η αποχώρηση του πλοίου από λιμάνια.Έχω χύσει πολλά δάκρυα στο παρελθόν και η αιτία πάντα αγαπημένα πρόσωπα που άφηνα πίσω.. κάθε αποχωρισμός και ένας μικρός θάνατος.
Τώρα όσον αφορά την Κρήτη και την κάθε Ιθάκη μας..τι να πω, είναι κάτι παραπάνω και από την μάνα μας, και για όσους μένουν μακριά της θα είναι πάντα κάτι παραπανω από αγαπημένη απ΄όσο σε εμάς που την ζούμε συνέχεια..

ΣΤΕΛΙΟΣ είπε...

Σε καταλαβαίνω Κατερίνα.
Τι να πω, ίσως όλα αυτά σημαίνουν πως είμαστε ακόμα ζωντανοί..

Αza είπε...

Kαλημέρα Στέλιο μου.Αχ αυτά τα ποστ σου... Ακόμη και μια βορειοελλαδίτισσα την κάνουν να νοσταλγεί...

YΓ θα προσπαθήσω να πείσω την Ελευθερίτσα να πάμε το χειμώνα...

ΣΤΕΛΙΟΣ είπε...

Καλησπέρα Aza
χαίρομαι που σε ταξιδεύουν τα ποστ μου. Αυτή δεν είναι η ζωή άλλωστε; Ένα ταξίδι!

ΥΓ Έλα ρε Ελευθερίτσα, μη γίνεσαι σπαστικιά, άντε αποφάσισέ το να τελειώνουμε...